Beklemek… Aylarca bekledim ama beklemeyi hala öğrenebilmiş değilim. Öğrenmek için mi bekliyorum acaba onu da bilemiyorum. Sanırım bu bir karma ya da sanskara içinden çıkmam gereken bir döngü. Aslında keyfini çıkarmalıyım sanırım anın fakat endişeleniyorum, biletimi almadığım her gün beni endişelendiriyor nedense. Beklemek çok yorucu ve sırf bu yüzden dinlenmeye ihtiyacım var ama yapamıyorum bir türlü…

Beklemek zorlayıcı bir sınav gibi… Her hücremin gerildiğini hissediyorum bazen, boğazımın düğümlendiğini… Evet bugün benim dibe vurduğum o nadide günlerden biri sanırım. İnanmak istiyorum meleklerin bahsettiği yeni başlangıcın geldiğine ya da korkuyorum inanmaktan. Evet işte bir kez daha korkularımla başbaşa kaldık. ONlar mı ben mi kazanacak bilemiyorum. Neden korkuyorum bilmiyorum gitmekten mi kalmaktan mı? Sanırım ikisinden de ama neden? Değişiklik zaten her yanımda. Günlerdir olağanüstü haldeyim. Günlerdir… Normalin ne olduğunu bilmiyorum… Belki de herşey ve her gün normal ve ben bunu göremiyorum…

İçim dolmuş. Rüyalarımda amerikadan beklediğim maili aldım aslında içimde bir sevinç de oldu ama yok şimdi ne mail ne de sevinç…

Çok garip, çok acayip hissediyorum kendimi bugün. Dün sıkıntılarından dolayı okuduğumda ilk aklıma o geldiği için bir arkadaşıma Mevlananın şu sözünü göndermiştim: “Her şey üstüne gelip seni dayanamayacağın noktaya getirdiğinde sakın vazgeçme. Çünkü orası gidişatın değişeceği yerdir” Şu anda beklemede geldiğim nokta bu… Kendi sınırım. Öte yandan da buraya bağlıyım, işlerim var halledilecek ve sözlerim var verdiğim… Gitmeden yapılacaklar… Bir türlü kısmet olmuyorsa da bitirmek de gitmek de bu arafda kalmaktan yoruldum..

Araf zor, araf garip, araf… Ne olduğu belli değil… Bugün bilet almaya gidebilirim belki de gitmeliyim ama içim karışık hem de çok kendimi kandırmak için mi alıyorum bileti? Araftan çıkma arzumdan ya da…

Ne isterdim? bu hafta herşey bitsin tüm sorumluluklar ve mecburiyetler… Ve gitmeden önce kendimle kalayım artık.

Ertesi gün uçağım varken okula gitmeyeyim mesela. Bilgiyi mutluluk için kullanayım istiyorum ama susmak beni mutsuz ediyor. İçime dönmeliyim… İçimde olmalıyım ve işte ancak o zaman ben artık susmalıyım… Sessiz ve huzurlu kalmalıyım… Ah o sessizliğin büyüsü o büyüde kaybolmalıyım…

Her şeyiyle sustuğu zaman susabiliyor ancak zihin… Her şeyiyle… Beklemek değil… Susmak ve dinlemek sessizliğin güzel ninnisini, hiçliğin melodisini…

Ruhum aç, ruhum yorgun, ruhum dinlenmek, durmak istiyor…beklemeden…

 

Advertisements