Savaşmak ve barışmak…

İçimde yıllardır süregelen bir savaş var. Savaşın tek bi muhatabı var o da şu anda var olan ben. Şu anki halim, her neysem, her neredeysem, her ne yapıyorsam, ne hissediyorsam, ne istiyorsam ona karşı bir savaş bu. Daha ince olmak, daha çalışkan olmak, daha başarılı olmak ve hatta daha huzurlu olmak için verilen bir savaş, sanki huzur savaşla elde edilebilir bir halmiş gibi. İçimde bir general var tüm olana savaş açmış durumda. Bu savaşı fark edebildiğim için şükürler olsun. Generale kızgın veya kırgın değilim sadece hem savaş tutsağı, hem asker, hem general, hem vatandaş hem mağdur hem mağrur olmak beni yoran şey. İçimde farkında olmadan yürüyüp giden bu kadar büyük bir savaş olduğunu hiç fark edememiş olmak şaşkınlığımın nedeni. Şükürler olsun bu savaşı gözlerimin önüne seren Evren’e :).

Şu an tüm fark edişimi yazmak istiyorum ki unutmayayım. Bu sabah evden ofise gelirken yolda karşılaştığım huzur dolu hocanın “günaydın”ıyla aydınlandı içim. Yüreğimin nereye gittiğini, içimde yatan huzuru görmek gibi. Kendimle ve olanla savaşarak başladığım güne barışın kokusu sinmeye başlamıştı. İçimdeki huzurla dopdolu parça günün ve kalplerin aydınlanmasıyla canlandı. Ne güzel bir sözcük günaydın. İçime ışık dolarken kenndimi etrafa huzur yayan bir varlık olarak hayal ettim. İçimde, derinde, öyle büyük, öyle geniş bir huzur varmış ki o huzuru görmek neye hasret duyduğumu hatırlatıvermiş.

Yaşamla savaşmadığım ve hatta kendimle barıştığım bir hayat mümkün. Tüm ihtiyacım birazcık daha şefkat, birazcık daha anlayış, birazcık daha hoşgörü. Neleri ertelersem erteleyeyim, ne hata yaparsam yapayım, ki hata yapmak diye bir şey yok aslında, her koşulda ve her şartta kendimi seveceğime ve sayacağıma, şefkatle kendime bakacağıma söz veriyorum, desem mesela, ne kadarını tutabilirsem bu sözün o kadarıyla, elimden geldiğince mesela. Hoşgörüyle, pişmanlıkla, bir başka başarısızlık hissiyle değil de tam bir anlayışla sarsam kendimi.

Ben ilişkilerde hoşgörü ve sevginin, iyi niyet ve anlayışın her şeyi çok daha güzellikle, kalp gözüyle, evrenin muhteşem sevgisiyle çözebildiğini biliyorum. Peki kendimle ilişkim? Kendi içimdeki konuşmalar? Onlar ne kadar şefkatli? Onlar ne kadar anlayışlı? İçimde kendime doğru açılan bir kapı var ki ben onu bazen tekmeleyerek bazen sözlerimle bazen dua ederek açmaya çalıştım. Çoğunlukla da sonra açmaya karar verdim. Fark ediyorum ki hayatta ertelediğim şey makale yazmak değil aslında, kendi içime açılan kapıyı açmak. En çok ertelediğim şey bu. O kapıyı açmak için hazır olmayı beklemek tıpkı çocuk yapmaya hazır olmayı beklemek gibi. Ardından ne çıkacağını bilmiyorum. Deneyimleri olanlar anlatıyor elbette ama bilmiyorum, bilemem. Yalnızca damla damla su içmiş birine bardakla su içmeyi anlatabilir misiniz?

Tez bitsin ve ben şunları yapacağım dediğim tonla şey var elbet ve çoğunu yapmadım. Yapmasam da belki o kadar önemli değil ama kendime verdiğim daha derin bir söz var, içimde çok derinde. İçime bakma sözü… Her seferinde şimdi zamanı değil dediğim. Ve belki de başka zaman dediğim her şeyin de şimdi zamanı. Kulağımı tıkadığım her şeye kulak kesilmenin tam zamanı.

Sevgili kalbim, seni dinliyorum, neye ihtiyacın olduğunu bilmiyorum. Bana yardım etmek istiyorsun, teşekkür ederim. Sana yaşamımı açıyor ve yardımlarını şükranla kabul ediyorum. Sana şimdiye kadar kulağımı tıkadığım için üzgünüm. Seni seviyorum, özür dilerim, lütfen beni affet, teşekkür ederim.

Dün okuduğum sanırım yogi Bhajan’ın bir sözü ile bitirmek istiyorum.

“Dua bizim Tanrıyla konuşmamız ise, meditasyon O’nun bizimle konuşmasıdır.”

Dinleyebilmek dinlemeyi her daim hatırlayabilmek dileğiyle…

Şükürler olsun.

Advertisements

Aslında içim hep yazıyor 💕

Çok zaman oldu yine yazamadım fiziksel olarak, ya da sanal olarak demeliyim belki, ama içim sürekli yazdı. Yaşamı anlamak için, kendimi bilmek için, bazen öfkemi, isyanımı; bazense coşkumu, yaşama olan hayranlığımı fark etmek için.
İki satır yazdım ya sanki içimin yolları açıldı. Her yazıda az çok bu hissi yaşıyorum. Yazmak, durmadan, hevesle ve içimden geldiğince yazmak öyle güzel ki… Sözcüklerin büyüsüyl dans etmek, o sözcüklerin beni bile büyüleyişini görmek.
Yaşamak da yazmak gibi bizi büyülediğinde, her şeyin ancak bir tiyatro sahnesi kadar gerçek olabildiğini görüyorum.
Biz bu sahnede ne oynanmasını istiyorsak o. Kimi zaman alabildiğine derin bir dram kimi zamansa komedinin en çıplak hali. Hiç biri diğerinden daha üstün değil. Sizin tiytronuzda bugün hangi oyun vardı mesela? Ona kendinizi ne kadar kaptırdınız? Bir yaşam inşa ettiğinizi bilseydiniz bugünü yine böyle mi yaşardınız? Neden burdasınız? Hiç bir engel olmasa ne yapardınız? Hiç korkun olmasa ne yapardın? Sen kimsin?
Tüm bu soruların birer cevabını bulmak değil niyetim. Sadece zihinlere minik pencereler açmak. Soru sormanın dünyadaki en büyük buluşların başlangıcı olduğunu düşünürsek neler bulabileceğinizi bir düşünsenize.
Harika soruların zihninize pencereler, kalbinize huzur ve ruhunuza özgürlük getirmesi dileğiyle…
Kalbiniz, ruhunuz ve elbet bedeniniz huzurla dolsun…
Sevgiler
Namaste

34. YAŞIN UĞURU-Izdırabın Farkındalığı- Değişimin Başlangıcı 

Kimilerinizin bildiği, kimilerinizin de şimdi öğrendiği üzere geçen hafta 34. yaşıma girdim. Yani bir yaşıma daha… Geçenlerde yaşamı 34 yaşına kadar üvey anne ve babasının işkencesiyle geçmiş bir kadının yepyeni hayatını 34 yaşından sonra kurmasına ilişkin bir yazı okumuştum. Ben o yazıdan çok etkilendim. Kimileriniz doğru mu değil mi diye şüphe ediyor olabilir, neden olmasın, elbette olabilir.

İnsan olağanüstü acılara katlanabilen yegane canlı. Neden böyle diyorum. Çünkü yalnızca insanlar ızdırap çekebiliyor bu dünyada. Zira ızdırap, zihnin acıyla ilgili düşünsel boyutunun acıyı pekiştirmesi ile ortaya çıkıyor der bazı öğretiler. Biraz karışık oldu ama Budha’nın örneğinden yola çıkayım. Diyelim bedeninizde bir ağrı var sebebi herhangi bir şey olabilir, önemli değil. Bu ağrıyı fark ettiğinizde ağrıya dikkatinizi verirsiniz ve bir süre sonra zihin bu ağrıya ilişkin düşünceler üretmeye başlar. Neden ağrıyor, zehirlendim mi, içimde bir şey mi var, ne zaman geçecek, ya hiç geçmezse, ya çok ciddi bir şeyse… Ve kurgular kurgular… Budha ilk ağrı için birinci ok diyor. Yani evet bir ok var bedene saplanmış, acı çekiyoruz doğru ama ikinci oku ise biz kendimize atıyoruz, zihinsel olarak ağrıya ilişkin düşünceler, kurgularla içimizi doldurarak.

Hatta zaman zaman ilk oku da kendimize attığımız nadir bir durum değil. Nitekim son zamanlarda ülkemizde de popülerleşen yazar Don Miguel Ruiz diyor ki bedensel ağrı dışında tüm ızdıraplar zihnin kurgusu ve aslında dünyadaki en büyük alışkanlık ve hatta bağımlılık. Aynı kavramı Eckhart Tolle acı bedeni olarak ifade ediyor. Her ikisi de farkındalıkla, dikkatimizi, niyetimizi, bilincimizin gücüyle birleştirip, bu nehre kapılıp gitmeden yaşayabileceğimizi söylüyor. Yine her iki öğretide de acının tahammülün üzerine çıktığı noktanın, birisi kendini öldürmek, diğeriyse kendinle daha fazla yaşayamamak diye tanımladığı bu gelinecebilecek son nokta illa ki intihara teşebbüs veya öfke krizleri, yıllar süren depresyon olmak zorunda değil. O noktanın geldiğine şu anda karar verebilirsiniz. Ve inanın az önce bahsettiğimden çok farklı bir ızdırap değil gündelik hayatta insanın kendine yaşatabildikleri.

Bütün bunları çok şanslı olduğumu düşündüğüm 34. yaşıma nasıl bağlayacağımı birazdan göreceğiz ama önce 34 yıl işkenceye maruz bırakılmış; 34. yaşından sonra hayata sıfırdan başlayan bir kadının çektiği ızdırabın, sizin normal ve kaliteli olduğunu düşündüğünüz ama zihninizin sizi oklarla donattığı bir hayattan daha fazla ızdırapla dolu olup olmadığını sorgulamaya davet ediyorum. Elbette bunu çok kıymetli ilham kaynağımın acılarını küçümsemek için yapmıyorum ama acıların kıymetli birer hazine veya övünülecek bir şeymiş gibi algılanmasının da yine acı bağımlılığımız ve egonun bir sonucu olduğunu düşünüyorum. Hazır yeri gelmişken neden çok fazla acı çeken insanlara karşı bir ilgi ve merhamet duyarız? Ben bunun bir çeşit empati olmasının yanında, yani içten içe hepimizin ızdırabı olduğu için, bir yanımızın da kendimizi üstün, iyi ve şanslı hissetmek için bunu kıyaslama malzemesi yaptığımızı düşünüyorum. Ama gerçekten daha üstün, daha iyi ve daha az ızdırap çektiğinizi bilebilir misiniz? Yaşamda sizden daha zor durumda olduğunu düşündüğünüz insanlar, size bulunduğunuz durumu değiştirmemek için, alışkanlıklarınızı değiştirmemek için bahane olmasın. Şükretmek için bile olsa diğer insanlara bakıp, kendimizi daha iyi durumda görmek egonun bir küçük mizanseni çünkü bu şükür sizden daha iyi durumda olduğunu düşündüğünüz birini gördüğünüzde, tam tersine bir memnuniyetsizliğe dönüşmek üzere bekler. İnsanların bizden daha iyi, daha kötü, daha sevgi dolu, daha acımasız, daha az farkında, daha karizmatik, vs vs olduğunu söyleyen şey, bize ızdırabımızı hediye eden şey aynı zamanda. Bu yüzden bir daha zor bir deneyim yaşayan insanlarla ilgili bir şey okuduğunuzda, kendinizi gözlemleyin. Hangi duygu ve düşünceler içindesiniz.

Elbette karşılaştırma yapmak her zaman kötü değil mesela uyuşturucu bağımlıları için bile kullanılan karşılaştırmaya yönelik terapiler var fakat karşılaştırdığımız şey tüm evren ve bu tüm evrende bizim yerimiz. Hani çok ama çok önemsediğimiz dertlerimizin bu sonsuz evren için hatta sonlu ama devasa samanyolu için nasıl bir kum tanesinden bile küçük kaldığıyla ilgili. Birileriyle kendinizi kıyaslamaya başladığınız her defasında gökyüzüne bakın ya da gözlerinizi kapatıp derin, yıldızlarla kaplı gökleri hayal edin. Tüm bu yüceliğin varlığını, gücünü hissedin. Siz bu muhteşem yüceliğin minicik bir parçasısınız ve dertleriniz elbette çözümsüz değil :). Düşündüm de bunu yapmak için her hangi bir şeyi beklemeye gerek yok. Zira çok harika bir duygu :), her gün her saat 30 sn bile yaşamınızı değiştirebilir.

Bu yazıya başladıktan bir süre sonra içimdeki ruhsal savaşçıyı zorlayacak deneyimler de yaşadım, içimde bir parça 34. yaşımın hiç de uğurlu olmadığına dair bana imalarda bulundu diyeyim ama ben biliyorum, ta derinlerde, bu senenin benim mucizeler başlangıcı senem olduğunu. Bu kez emeklerimi yarıda bırakıp başa dönmeyeceğim. Yüreğimin ışığıyla doldurmaya başladığım yepyeni yaşamımı kucaklayacağım.

Yeni alışkanlıklar, yeni yetenekler, beceriler edinmek veya her hangi bir konuda değişiklik yapmak için asla geç olmadığını fark etmemi sağlayan ilham kaynağıma tüm deneyimi için sonsuz saygılarımı ve sevgimi gönderiyorum. Izdırabıma son verip farklı bir hayatı seçiyorum. İşte bu seçimi yaptığım için bu yaşımda çok şanslı olduğumu düşünüyorum. Artık öğretmenlerime duyduğum öfkenin, anlayış ve sevgiye dönüşmeye başladığını, içimde tüm deneyimleri affetmeye başlayan bir şefkatin uyandığını hissediyorum. Bir sonraki yazım Toltek öğretilerine göre dört anlaşmayı kendi anladığım şekliyle paylaşmak için olacak :).

İçinizdeki şefkatin tüm yaşamınıza aktığı harika bir haftasonu diliyorum… Değişim için ne 34 yaşınızı beklyin, ne ne 34ü geçtim diye vazgeçin. Değişim şimdidir. Yaşınız sonsuzluktur. Değişim yalnızca şimdide olur. Kalbiniz geniş, ruhunuz ışık olsun. Değişim için tüm dualarım bizlerle…

Sevgiler

Rüyalar, 8 Saniye ve Bağlantılar

Dün çok sevdiğim bir arkadaşım yoga dersi sonrası gece yattığında onu üzen bir rüya gördüğünü söylediğinde o günün rüyalarla ilgili yeniden bir hatırlayış getireceğini tahmin etmemiştim. Ben de gördüğü rüyaları hatırlayan bir insan olduğumdan ve kimi zaman onların etkisinde epeyce kalabildiğimden bu konuda bir kaç kitap okumuş, kendime göre yollar çizmiştim. Dün elime “Nefs yolu” ya da “Soulcraftı” tekrar alıp ilgili bölümlere bir göz attıktan sonra bu konuyu beynimin bir köşesinde üzerinde düşünülecekler bölgesine göndermişim. Bilinçaltım ya da Yaradan bu bilgiyi öyle güzel işlemiş ki akşamına rüyalar etrafında dönen, benim tanıtımını ilk gördüğümden beri gitmek istediğim bir filme gidiş yolumuzu açtı. Filmin adı “8 saniye”, fragmanlarından hafızama yanlış kazımadıysam 27 şubatta vizyona girdi. Önce filmden biraz bahsetmek isterim zira benim can alıcı bir çok noktamdan vurduğu için çok derinden etkilendiğim bir film oldu. Filmde yaşça geçkin bir çiftin sonradan doğan kız çocuğu olarak dünyaya gelen ana karakter Esra uçuk kaçık, başına buyruk, keyifli, biraz kendine has bir karakter. Babası, bilge baba-dede karakteri, annesi de şefkatli anne karakteri, ablaları ise otorite olarak büyütüyorlar bu kız çocuğunu. Allah’la bağlantı, çocukken dua etmek, Yaradan’ı kavramaya çalışmak gibi küçük nüanslar bizim ülkemizde çok sık olduğunu düşündüğüm ortak deneyimlerin yansıması ve çok keyifli ama film ağırlıklı olarak bu kız çocuğunun rüyalarının yoğunluğu ve etkili oluşuyla, rüyaların gerçeklerle bağlantısıyla ilgili güzel örgüler kuruyor. Filmin izlemeyenler için tadını kaçırmamak adına daha fazla bir şey yazmayacağım ama izlemenizi tavsiye ederim J diyeyim kısaca.

Ben de bu tip rüyaları (gerçeklerle bağlantılı), neredeyse birebir çıkan rüyaları bir çok kez yaşadığım için hiç abartılı bulmadım ama bu tarz bir deneyiminiz olmadıysa size abartılı gelebilir. Bana kendi yaşamımdan bir kesit gibi geldi zira. Bu noktaya gelmişken rüyaları kendime göre küçük küçük kategorize edeceğim sizlerin huzurunda kendi deneyimlerime ve okuduklarıma dayanarak.

  • Gerçek olacağım haberin olsun rüyalarıJ Bazı rüyalar size gelecekte olacakları haber verir. Mesela birisiyle beraber çalışacağınızı, bir çatışma yaşayabileceğinizi, bir yardım göreceğinizi vb. Bu tarz rüyalar kimi zaman hiç ilginiz olmayan insanları, hatta bazen hiç tanımadığınız insanları görmek süretiyle olabiliyor. Kendimden örnek vermem gerekirse bir gün rüyamda bölümümüze yeni gelmiş tek kadın hocamızı gördüm hamileydi ve ben onun doğum yapmasına yardım ediyordum. Bu rüya benim için çok net ve akılda kalıcı olduğu için gidip kendisine söyleyesim bile gelmişti o zaman ama bekar olduğu için bunun yersiz olacağını düşünmüştüm. Sadece bir gün, bir şekilde bir arada çalışacağımızı bilyordum o kadar. Aradan bir sene geçti biz tanıtım komitesinde beraber çalıştık. Biraz sancılı koşturmacalı bir çalışma dönemi geçirdik ve benim çok sevdiğim hocalardan biri haline geldi <3. Rüyam tanıtım ürünlerini yaratmamızla gerçek olmuştu. Haberci rüyaların neden görüldüğünü tam olarak bilemiyorum ama bir iç hazırlık süreci başlatıyor olabileceğini düşünüyorum. İçimiz olacak olanlara hazırlanıyor ve olanlarda kendine ve diğer insanlara karşı daha şefkatli olabilmeyi sağlayabileceğini düşünüyorum. İlahi bir güç size bir bilgi veriyorsa bu bilgi anlamlıdır gibi. Yada bazen bizim yapabileceğimiz bir şey varsa onu yapmamız için bir dayanak oluşturabilir. Örneğin bir seçim yaparken mantıklı zihninizin seçmeyeceği bir şeyi rüyanızın etkisiyle seçebilirsiniz. Bu da rüyanın size yol göstermesidir bir bakıma ve ikinci tatlı kategoriye geçilir.
  • Yol göstermeye geldim rüyaları: Bazı rüyalar bize içinde bulunduğumuz herhangi bir çıkmazda, ki bazen çıkmazda olduğumuzu biz bile bilmezken, yol gösterir. Bunlar yol gösteren rüyalardır. Bir soru sorarak ve cevabını açık yüreklilikle almak istediğinizi söylediğinizde rüyanız sizin cevabınız olabilir. Bu da bir çeşit iç iletişim kendini tanıma aracıdır.
  • İçinde bir şey var farkında mısın rüyası: Kimi rüyalar bize kendimizi tanımamız için yardım eder. Örneğin içinizde bastırdığınız ama yapmak istediğiniz bir şey varsa onunla ilgili size hatırlatmalarda bulunur. Buna kendimden bir örnek vereyim. Ben yaşamımın 4 ila 24 yaş arasını, yani yaklaşık 20 yılımı o veya bu şekilde şarkı söyleyerek geçirdim. Hayatım boyunca bu konuda bir şeyler yapmam gerektiğini bilerek yaşadım ama son on yıldır hemen hemen hiç bir girişimim olmadı. Bu nedenle kendimle çatışmalar yaşadığım çok oldu. Örneğin bundan bir kaç ay önce rüyamda bir sahneye çıkmış ağlıyordum “Ben artık mühendis olmayı seçtim, demek ki böyle olması gerekiyormuş, şarkı söyleyemem ki.” dediğimi gördüm. Bu rüyanın bana içsel olarak mühendis olmayı öncelikli olarak kabul ettiğimi gösterdi. Fakat burada içimde bir parçanın şarkı söylememin mühendis olmakla çeliştiğine dair bir inancı olduğunu gördüm, bu rüyayı unutup hayatıma devam ettim ta ki bir Sezen Aksu konserine kadar. Çocukluğum onun konseleri ve onun şarkılarıyla geçtiği için kocaman bir tetiklenmeyle içim acıyarak eve döndüm. Yolda beste yapmaya çalışarak kendimi avutmaya çalıştım ama ancak eve ulaşana kadar. Bu konuda hala bir şey yapmadım ama biliyorum ki içimde huzur bulabilmem için bir şeyler yapmaya ihtiyacım var. Şarkı söylemek için bir sahneye ihtiyacım olmadığını hatta dinleyiciye bile ihtiyacım olmadığını fark etmem belki en güzel katkısı oldu bu rüyanın. Şimdi haftasonu kahvaltılarımızda şarkı söylüyoruz ara ara. Bir yerden başlamak yine de güzel.
  • Bir diğer rüya grubu ise herhangi bir mesajı olmayan ama görülmesi bir çeşit iç çalışmanın parçası olan bazen olağanüstü karışıklıkta olabilen rüyalar. Bu tip rüyalar sizde başlangıçta rahatsızlık hissettirebilir, cinsellik, şiddet, öfke, vb bastırılmış bazı konuların işlenebildiği bu tip rüyalar, kendi derinliklerimizde ve insanlığın ortak hafızasında yaşayan duyguların bir çözülme ve kendini ifade etme alanı olabiliyor.
  • Absürd mesajlar: Bir başka rüya çeşidi ise içinde size fazlasıyla saçma gelen unsurlar içeren rüyalar. Bu rüyalar akılda kalıcı olmaları ve dikkat çekici olmalarıyla genellikle içinde bir mesaj taşıyabilirler. Bir rüya araştırmacısının yazdığı, adını şu an hatırlayamadığım bir kitapta absürd ögelerin bizim için ne ifade ettiğinin rüyanın temeli olduğunu söylüyordu. Mesela bir yemek tabağında ayakkabı görüyorsanız, ayakkabı o rüyanın absürd unsuru. Sizin için ne ifade ettiğini, nelerle bağlantılı olabileceğini bulup, rüyanın mesajını çözebilirsiniz. Rüyalardaki mesajları çözebilmek için onları gördüğünüz gün uyandığınızda bir deftere kaydetmek işinizi kolaylaştıracak araçlardan birisi.
  • Korku dolu rüyalar: Kimi rüyalar sizi korkutur, koşturur ve gerçek hayatta yapmadığınız bir çok eylemi gerçekleştirmenize sebep olur. Bu rüyalarla ilgili de bir belgeselde, insanın kendini korumak için antrenman yapma alanı olduğunu öğrenmiştim. İnsan bedeni rüyayla gerçeği ayıramadığı için gece uyurken kasların hareketini engelleyen bir düğme aktif hale geliyor, gelemediği durumlarda da uyur gezerlik oluyor. Bu tip koşulu, eforlu rüyalar bedene antrenman yaptırarak gerçek hayattaki zorluklara hazırlamak açısından oldukça kıymetli ve gerekli bulunuyor. Eski insanlar kendilerini vahşi bir hayvan tarafından kovalanırken görürken, bizler otobüsü kaçırıp onun peşinden koştuğumuzu, derse, işe yetişmeye çalıştığımızı görebiliyoruz. Böylece genel olarak gerçek hayata hazırlama teması korunmak süretiyle yüzyıllardır devam eden bir rüya çeşidi de bu. Aynı şey bazı kayıpları rüyada yaşamak, üzücü olaylarla rüyada karşılaşmak gibi deneyimler olarak da görülebilir. Yani hayatta bizim için zor olan şeyleri rüyalarımızda gerçekleştirebiliriz ve bu da bizi hem tatmin eder hem de ihtiyaç duyduğunuz tecrübeyi kazandırabilir. Örneğin çok öfkelendiğiniz birini rüyanızda öldürmek sizin içinizdeki öfkeyi bastırmadan sakinleştirdiği gibi gerçekte kimseye zarar vermemiş olmanın huzurunu da yaşamanızı sağlar. Öte yandan birini öldürmenin olumsuzluğunu da bir nebze hissedeceğiniz için içinizdeki öfkeye karşı daha özenli davranmak için sizi uyarabilir de.
  • Hastasın ve bedenin zorda: Bazı rüyalar hastayken görülür. Bedeninizde bir ağrı, sızı, sancı, ateş vb. Olduğunda görülen bu tip rüyalar, hastalığınızın psikolojik boyutunun atlatılmasının yanında, bedeninizdeki duyguların görselleri de olabilir. Misal benim bugün bağırsaklarım bozukken uyuduğumda bedenimden, burnumdan sular aktığını görmem ve bunun daha sonra kan olduğunu fark etmem bir örnek.
  • Huzur veren aydınlanma rüyaları: Hep zorluklar, uyarılar değil, kimi rüyalar bizim destek aldığımız, huzur bulduğumuz, sevgi, şefkat gördüğümüz rüyalardır. Özellikle dua ettiğinizde, meditasyon yaptığınızda veya bazen zor günler geçirdiğinizde sizi koruyup gözeten, size yardım eden birileri olduğu inanını içinize doğuran bu tip rüyalara ben ilham veren rüyalar diyorum. Her rüya güzeldir ama ilham veren rüyaların sizleri de bulması dileklerimle.

Tüm rüyalarınızı şefkatle kabul edebildiğiniz harika bir bağlantı diliyorum. Son söz olarak rüyalarınızdan korkmayın, bilin ki hepsi sizin içinizde, hepsi sizden bir parça. İçimizde iyi kötü diye ayıramayacak kadar çok zenginlik var. Tüm zenginliklerinizi sarıp sarmaladığınız bir güzel bahar diliyorum.

Sevgiler…

http://www.asdreams.org/index.htm

Dönüp dolaşıp bir kız çocuğunun oyuncağı oldum :)

Bazen insan döner dolaşır, gezer gelir ve aynı yerde buluverir ya kendini. İşte tam da oradayım. O “aynı yerde”. Neresi burası bir bakmam gerekiyor belki de, bilemiyorum. Kişisel gelişim serüvenine bundan on küsür yıl önce başlamış biri olarak yogadan öte bana ışık veren çok az şey oldu açıkçası ama yanlış anlaşılmasın, her biri benim içinde bulunduğum en zor durumlardan kaba tabiriyle “yırtmama” yardım eden bu araçlara minnettarım ve hiç birine laf edecek değilim. Lakin ego denen enteresan varlıkla nasıl baş edebileceğimi bilemiyorum. Belki de içimde bir hikaye vardır anlatıcısı da malum ego olan ve sürekli şöyle diyordur “benim durumum o kadar kötü o kadar kötü ki hiç bir sistem beni iyileştirmeyi beceremedi”. Bilemiyorum ama göz önünde bulundurmaya değer sanırım bu.

Kendimi sürekli bir başka araç ararken buluyorum çünkü araç değiştirmek işime geliyor bir tarafımın. Ne demişler nehri geçerken at değiştirilmez. İşte buna güvenerek benim içimdeki parça sürekli at değiştiriyor ve ben nehri bir türlü geçemiyorum. Nehirde kaldım öylece. Tam evet işte geliyorum diyorum. Sonra hooop Gühi bak bak şöyle de bişi varmış gördün mü diyor. Hoooop atlıyorum üstüne onca ilerlediğimi çöpe atıyorum ve baştan başlayıveriyorum. Başta göklere çıkarttığım hocaları, sistemleri şimdi duymak istemiyorum. Videosunu izlemeye can attığım bir ustanın sesini duymaya tahammül edemiyorum misal. İşte böyle. Her şeyi sıradanlaştıran, her şeye tepki duyan, her şeyi eskiten bir spiritüel egonun elinde kalakalmış gibiyim.

Az önce bir arkadaşımla yazışırken her şeyin enerji olduğu noktasına geri döndük. Dönerken de ben şunu fark ettim ki ben kendimi hasta edebiliyorum ve inanıyorum ki yeterince zorlarsam öldürebilirim de tam manasıyla intihar denemeyen bir öldürmeden bahsediyorum. Yani sigara içenlerinki gibi de değil de böyle ölmek isteyerek kendini öldürmek. Dedim ki madem kendime düşünce şeklimle bu denli zarar verebiliyor, yataklara düşürebiliyor, kalbimin ritminden tut da gözüme başıma kadar her yerimi ağrıtabiliyorum o halde tersi de mümkün. Yani kendimizi çaresiz, zavallı, mutsuz, depresif yapmak için gösterdiğimiz üstün çabayı tersine çevirip sağlıkla dolup taşıp etrafa da ışık saçamaz mıyız?

Ben bunun yapılabileceğinden eminim ama çok fena bahanelerim var. Öncelikle zihnimde buna itiraz edecek epey kalıp var. Mesela tembelim düşüncesini ele alalım. Bu gerçekten doğru mu?

  • Kendimi hasta ederken hiç tembel değilim ama. Sabaha kadar oturup kitap okurken ya da bir günde dünyanın ütüsünü yaparken tembel değilim. Ya da depresyona girmek için gece gündüz uğraşırken, kocam benimle yemek yiyecekti yemedi diye kendimi harap edip onun da burnundan getirirken hiç tembel değilim. Tembel olduğum konular var tabi mesela makale yazmak, meditasyon yapmak, dua etmek, vb. (Bu aralar yoga tembeliydim bi de ama geçti kısmen). Bunları yazarken bitanecik kocamın gönlünü aldığımı söylemeliyim 🙂 zira kimsenin benim şirret olduğumu düşünmesini istemem demek ki içimde bir de şirret var. Bu da ayrı bir konu.

Bir de şöyle bir hikaye var içimde “benim derdim kendimle”. Bunu söylerken açık, aleni yalan söylediğimi şimdi fark ediyorum. Neresi kendimle? Daha iki dakika önce yazdım, hocalarla derdim, sonra kocaya kızıyorum devamına baksan ohooo bu böyle gider. Yok arkadaşlarıma da biraz bozuldum aslında. Beni aramadı kimse, vs vs… Adabenimle yemek yemedi diye alenen ona küsen ve küstüğünü söylemek yerine sanki çok gizli, çok önemli, çok farklı, pek özel bi problemim varmış gibi davranan başkası. Sonra kendi hikayeme öyle inanmışım ki aaa evet buna bozuldum diye şaşıran da benim.

Neymiş “benim için hiç problem değil”miş. Hadi ordan. Bariz problem benim için. İçimde şimdiye kadar tanıdığım en hassas çocuğu taşıdığımı ve ona alenen sinir olduğumu söylemek istiyorum. Tek isteği başının okşanması olsa da bunu farklı şekillerde elde etmek isteyen bir çocuk var içimde. Ve bu olmadığında onu zaptedemiyorum. Küçücük çocuğun ne kadar büyük tepkiler verdiğini (az önceki örnek gibi) uzun uzun araştırırken fark ediyorum. Kendimi üç dört yaşındayken hatırlıyorum. İki defa intihar etmek için niyetlendiğimi. Küçücük bir çocuktum ve bir derdim vardı. Derdim neydi bilmiyorum. İstediğim bir şey olmamıştı. Biri beni reddetmişti. Bir şeyler ters gitmişti. Muhtemelen benim şarkı söylememi alkışlamadılar. Bana istediğim oyuncağı almadılar gibi gayet basit bir şey. Ve ben ölmek istemiştim. Şöyle şeyler düşünmüştüm “O zaman öleyim. Ölüp kurtuayım.” bir yerleden ölünce kurtulunduğunu duyup buna epey inanmış olmalıyım. Daha sonra bunu yine kendimde gördüm ve yine ve yine. Yaşamın anlamsız gelmesi hiç bir zaman tesadüfen olmadı. Hep bir sebep vardı aslında ve sebeplerim pek de spiritüel değildi. Tam tersine oldukça dünyevi sebeplerim vardı. Çok da basit çok da sıradan, çok da güncel bir ya da bir kaç sebep…

Hal böyleyken aydınlanma falan tam olarak mümkün olamıyor galiba. Şimdi içimdeki çocuğu görüp; yıllardır her başarısızlık, her reddediliş, her beğenilmeyişten sonra kendinden vazgeçen, kendinden vazgeçerek etrafını cezalandırdığını düşünen bu kızla iletişim kurmam gerekiyor. Onun ihtiyacı olan sevgiyi, ilgiyi, şefkati etrafından değil ancak ve ancak kendinden, yani benden, alabileceğini fark etmesini sağlamam gerekiyor. TAbi bunu şefkatle yapmam gerekiyor.

Bugün içimdeki kıskanç, hırçın, çaresiz, tehditkar ve şirret küçük kız çocuğunu fark ederek belki beni neyin aynı yerde tuttuğunu biraz olsun bulabilmişimdir. Benim bulunduğum yerde bir kız çocuğu varmış ve yaşamımda o ne derse öyle oluyor şimdilik.

Not:  Bu koşullar altında çocuk yapmak pek anlamlı görünmedi gözüme, hali hazırda olan otuz senedir beni parmağında oynattığına göre 🙂 . Hepinizin kendi içinizle göz göze gelebilmesi dileklerimle.

Sevgiler

Yazmadan edememek…

Zor zamanlar, zor… Herkes için, hepimiz için… Topluma şüpheyle bakmak her şeyi kolaylaştıracak mı bilmiyorum. Görmezden gelinen her şey gibi, eninde sonunda elimizde patlayan bombalar gibi bastırılmış toplumsal öfkemiz, onun altında korkumuz. Aslında toplumsal diyerek daraltmanın da anlamı yok, yaşamsal, evrensel bir sıkıntının ortasındayız.

Daha önce bir bebeğe tecavüz edildiğini görmüştü bu ülke, ölmemişti bebek, şimdi kim bilir nerede, nasıl? O zamanki gazetelerdeki resmi hayal meyal gözümün önünde. Neden öyle bir resim konmuştu bilmiyorum. O zaman daha gençtim, yaşamı anlamaya çalışıyor, anlayamıyordum. Hala anlayabilmiş değilim ama o zamanlar kendisini tüm bu toplumu uyandırmak, kendine getirmek, vicdanlara dokunabilmek için kurban eden bu ruha saygı duymuştum. Onu saygıyla ve şefkatle anıyorum. Umarım huzur içindedir her neredeyse.

İster adına hayat, ister gerçeklik, ister Tanrı, ister Yaradan deyin, bize, hepimize, her bir bireye, her bir canlıya bir şeyler anlatmaya çalışıyor diye düşünüyorum. Görülmesi gereken, öğrenilmesi gereken, değişme zamanı gelmiş şeyler var. Hepimizin içinde, hepimizin duygularının derinlerinde, artık bakmak zorunda olduğumuz şeyler var. Kaçmaktan vazgeçmek, yüzleşmek zorunda olduğumuz şeyler var.

Çok büyük acılar, kayıplar insanların kendilerine gelmelerini sağlamayı görev edinir diye düşünüyorum. İçinizde bir yerlerde yaşamın size tokat attığını, içinizin ezildiğini, birilerinin bağırıp durduğunu duyuyor olabilir misiniz? Duymak istemezseniz de o orada.

Hepimizin içinde bir tecavüzcü, hepimizin içinde bir katil ve hatta hepimizin içinde bir kurban var. Biz onları bulup derdini görmeden, ne istediğini anlamadan içimize bastırırken, bir yerlerden öfke olarak, korku olarak, nefret olarak ortaya çıkıyorlar. Küfrediyor, bağırıyor, yargılıyor, asıyor, kesiyor ve küsüyoruz. Biz içimize dur diyemezken kimden ne bekliyoruz.

Kendimi güvende hissedemiyor olmanın sorumlusunu dışarıda arıyorum, bulamıyorum. Bizzat ben içimdeki terörle buradayım. Kavgalar ediyorum, her gün kim bilir kimlerle içten içe. Suçluyorum hiiç ama hiiiç tanımadığım insanları. Sokakta dururken sadece bana baktıkları için bazen. Onlar yüzünden güzel olmak istemiyorum diye mesela kızgınım. Bana baksalar da bakmasalar da kızabilirim. Onlar yüzünden çalışamıyor, yataktan kalkmak istemiyorum bazen. Depresyon deniyor buna ama adı önemli değil. İçimizde, kimimiz için derin, kimimiz için daha yüzeyde bir mutsuzluk, bir buhran, bir umutsuzluk, bir suçlama varsa durup neler olduğuna bakma zamanı çoktan gelmiştir. Elimizden gelebilecek pek kıymetli şeylerden biri kendi içimizi görmek için, oraya bakmak için cesaretimizi toplamak olabilir.

Bu olay benim içimde nerelere dokunuyor? Neleri, kimleri hatırlatıyor? Kendimi kimin yerine koyuyorum? Ben bunlara bakabiliyor muyum? Bakma zamanım gelmedi mi? Bakınca neler görüyorum? Neler düşünüyorum? Neyi, kimi suçluyorum? Ne hissediyorum? Tüm bu soruları ve cevaplarını, derinden gelen bu sesi dinleyebiliyor ve bu cevapları sorgulayabiliyor muyum?

Son zamanlarda okuduğum, takip ettiğim güzel bir kendi kendine terapi yöntemi var. Adı “Çalışma”.  Aşağıda kısayolu var ve güzel bir kitabı satılmakta “Olanı sevmek” diye Byron Katie’nin yazdığı. Bu olanı sevemiyoruz belki ama bir gün, her hangi bir şeye karşı derin bir sevgi duymamıza bir aracı olabilirse belki bir nebze içimizde bir anlayış doğabilir. Karşımızdakine nasıl baktığımızın ayırdına varabilirsek samimiyetle.

Dünyada yaşanan ilk ve maalesef son katliam değil bu şahit olduğumuz. İlk ve son taciz veya tecavüz değil. Olmamalı mı? Gerçekten olmamalı mı? Ama oldu ve oluyor. Bununla kavga edemeyiz çünkü oluyor. Olan bu. Olanı değiştirmeyi o bebek tecavüze uğradığından beri beceremediğimize göre bu konuda pek de iyi değiliz. Bir şeyler değiştirmek için dışarıyı kontrol etmeye çalışmanın işe yaramadığı oldukça net. Bu olanları kontrol edemiyoruz. Biz bu konuda masumuz demiyorum. Hiç bir şey değişmediğine göre bu konuda hiç bir şey yapmamışız çünkü değişmiyor. Kendi içimize bakmamışız. Kendi içimizdeki şiddeti olanlardan başka bir şey sanmışız. O masum mu? O idare eder mi? Belki biz onlara, içimizdeki çok masum sandığımız parçalara bakabilelim diye oluyor bunlar çünkü olmaya devam ediyor. Her tüyler ürpertici olay gibi bizim yüreğimize, bize bir şeyler göstermeye, söylemeye çalışıyorsa ve biz duymuyorsak? O zaman duymadıklarımızı duyurana kadar devam edecek bu şiddet. Bu sefer görmeye, bakmaya, kendimize, içimize, egolarımızın güvenlik saplantısından, yokolma korkusundan, kalıplaşmış doğrularımızdan ve gerçeklerimizden çıkabilme cesaretini bize vermeye çalışıyor olabilir mi bu olanlar? Kendi içimize bakmadan devam edemeyeceğimizi bize haykırıyor olabilir mi? Kendi vicdanlarımıza? Kendi vicdansızlıklarımıza bakmaya çok ama çoook açık bir davet olabilir mi?

Ne yapabiliriz? “Çalışma”yı öğrendiğimden beri çalışmayı yapmam gerektiğini düşünüyor biraz yapıyor ve bırakıyordum. Bugünden itibaren bu konuda çok daha gayretli olabilir ve kendi içimdeki mahkemeleri, tacizleri, tecavüzleri, öfkeleri, nefretleri, kavgaları bitirmek için bir adım atabilirim. Bunu siz de yapabilirsiniz. Hatta hep beraber yapabiliriz.

Çalışma yapmak için Türkçe ücretsiz kaynaklara aşağıdan ulaşabilirsiniz. Ya gerçekten içimizdeki kavganın bir yansımasını görüyorsak? Ve hepsinde payımız varsa? Bunu bir düşünelim diyerek bitiriyorum.

Ve burdan tıpkı o güzel bebek ruh gibi, bu güzel genç ruha da sonsuz huzur, şefkat ve sevgi ve saygılarımı sunuyorum. Şimdi bizim sıramız, siz rahat uyuyun güzel ruhlar, sizin deneyiminiz bize ışık tutacak, sonsuz minnet ve şükranlarımızla.

http://thework.com/sites/thework/turkce/

Biliçaltına yolculuk- Çocukluğa itinayla ya da direkt inmek-1

Son on gündür bilinçaltımın dehlizlerinden yüzeye çıkanlarla yarı sert yarı tatlı, yarı zor yarı kolay uğraşıp duruyorum. Bazen şiirler söylüyorum kendi kendime, bazen ağıtlar yakıyorum. İçim dışım bir, yüzüm göüm bir gülüyor bir ağlıyor. Tüm bu olanların içinde değişen birşeyler oluyor sanki onları gördükçe seviniyorum. Bir zaman sonra keder tekrar geliyor derken yaşamın tam döünm noktası denilen yerinde ileri geri gidip geliyorum.

Daha önce çok karamsar diye yayınlamadığım bir yazımı şu an çok pozitif olduğu ve beni yansıtmadığı için yayınlamıyorum mesela. Bir ara da bu neyin kaygısı, her zaman mutlu değilim ki niye sadece mutluyken yazdıklarımı yayımlıyorum diye kızdım kendime. Şimdi de tüm depresyonum ve çözülmelerimle buradayım. Yazmak da hikaye anlatmak gibi insanın içini görmesine yardım ediyor. İnsanın içi pek görülesi olmadığından :)) epey çok araç gerekiyor. Daha doğrusu öyle uzun uzun terk edilince galiba nereye 30 yıl bakmasan ilk bakışta dost gibi görünmez ya o hikaye.

Bu aralar işte ben de bilinçaltı, çocukluk, özbenlik her birine yolculuklar düzenliyor ve bu yolculuklarda deyim yerinideyse helak oluyorum. Belki bir gün sizleri de bunlardan birine sürüklerim, şimdilik bu yaptığıma mecbur olmasam yapamazdım diyerek geçiştireyim. Tıpkı bir senet uğruna doktora bitirmek gibi. Şimdi de öyle bir yol ayrımındayım ki her yer sakal ve bıyık adeta…

İçinize baktığınız ve orada gördüklerinizden korkmadığınız, kendinize şefkatle yaklaşabildiğiniz bir güzel hafta dilerim…

Sevgiler

Namaste

Ruhun Karanlıklarına İnmek

Her ruhun karanlığında uyuyan bir parça var. Bir ormanın derininde, bir ıssız çölün ortasında veya karların ortasında terk edilmiş gibi duran; vahşi bir hayvan kadar ürkütücü geldiği için bir türlü dönüp bakamadığımız. Yaşam hikayeleriyle sizi oyalarken, o derin uykusundan uyanmak için çığlıklarıyla rüyalarınızı işgal eder. Ne istediğini dinlemek, duymak istemez insan. Söyleyecekleri midir korkutucu olan yoksa hissettirdikleri mi varlığının bilinmez. Dinlemek cesaret ister, hiç değilse bir anlık teslimiyet gerektirir. Söylediklerini anlamak da kolay değildir. İnsanın en büyük yardıma kendi içinde, yalnızca kendi varlığının özünde olanı anlamak için ihtiyaç duyması ne garip. Bir aynaya bakmak için birinin ayna tutmasından çok öte bahsettiğim. Öyle bir çaresizlik ki bu, çarenin olduğu yerin varlığı bile ürkütüyor insanın içini çünkü ilacın içinde nelerin kurban olacağını hiç kimse bilmiyor.

Derinlerde bir yerde kaybettim pusulamı,

Çok eski zamanlara aitti, tıpkı biz gibi, tıpkı insan gibi

Çamurun içinden bağırır gibi kollarını açarak beni gör diyor

Görmek için açmalıyım gözlerimi

Gözlerim kumlarla dolu

Kim kum fırtınasının ortasına bıraktı beni

Acıyan yalnızca gözlerim değil

Kumlar yüreğimin derinlerine gidiyor

Acıyor hücrelerim

Kim fırlattı kumları

Kumlar derinlerime gidiyor

Acıyor kalbim

Ve siz kapatın artık ışıkları

Onlar bana yol gösteremez artık

Gözlerim ışıkla göremez şimdi,

Başka bir şey olmalı başka bir el

Bir pusula belki ya da bir his bir pusula kadar keskin.

Pusulamı bulmak için kendi ellerime ihtiyacım var

Ellerimde hala kumlar

Onları bırakmaya hazır mıyım bilmiyorum

Yakıyor canımı sıcağı, hala acıyor gözlerim…

Kalbim, seni duymadan önce duyacaklarıma hazır mıyım bilmiyorum

Bu çığlıklar sağır etmeden kulaklarımı,

Atışını hissetmeye ihtiyacım var

Çünkü yalnızca sen gösterebilirsin bana tüm bu olanların ne demek olduğunu…

Şiirlere karşı tüm antipatimi bırakmama ve teslim olmama yardım eden Bill Plotkin’in derin ve anlamlı eserine şükürler olsun.

Gözlerimin acısı devam ederken sonunun nereye varacağını asla bilmeden ilerliyorum. Bundan sonra yalnızca aydınlık değil derin karanlıklara daldığım bir dünyanın kapılarını açarak ilerleyecek bir süre yazılarım…

Kendi dehlizlerinizdeki pusulanızı bulmanız dileğimle…

Bir buluta merhaba dedim :)

Aslında yazacak öyle çok şey var ki… Bugün kendime nefes almak ve var olmak için biraz zaman verdim ki içimde biriken, akmak isteyen suları buraya dökebileyim, akıtabileyim. İçim yoğun, hafif, dolu ve aynı zamanda boş. İçimde akan sularsa kimi zaman pırıl pırıl, taptaze, kimi zaman çamurlu ve pis kokulu. Dün Osho’nun bir konuşmasında dinlediğim gibi karanlık ve aydınlık bir arada. Bunu kabul etmek benim için hep zordu. Hala da kolay değil. İnsanın, yaşamın; gündüzün ve güneşin, huzurun ve sevginin içinde varolmasının doğal olduğuna ve bazı duyguların, öfke gibi korku gibi, bize pek de ait olmadığına inanırdım hep. Her ne kadar ait olma kavramında hala aynı düşünsem de hayalini kurduğum kökleri olmayan bir ağaç olduğunu yeni yeni algılayabiliyorum. Toprak ve çamur gibi, öfke ve korku da o kadar da öcü değilmiş. Yaradan yalnızca gündüzü değil, bizi besleyen ve olgunlaştığımız geceyi ve karanlığı da yaratanmış.
Özünde hiç bir deneyim kötü değilmiş aslında. Evet belki mutluluk gibi coşku gibi hoşa giderek değil ama arkasında güzel bir huzur bırakarak ve bizi olgunlaştırarak geçermiş korkular, öfkeler, endişe e kaygılar. Osho’nun dediği gibi derinlerimiz olmasa, köklerimiz olmasa nasıl büyüyebiliriz, nasıl güçlü ve verimli, kocaman dalları ve yaprakları olan bir ağaç olabiliriz ki?
Dahası köklerimizi günışığına çıkarmak için uğraşmak, ağacı öldürmekten başka ne işe yarar ki? Osho’ya “Salak olan tarafımı nasıl kabul edeceğim?” diye sorduklarında “Salak olduğunu söylemeyi bırak” dediğinde aynı şey korkak, öfkeli, kaygılı taraf için de geçerli. Deneyimin tümü bir ağaç aslında… Ne sadece bir yaprak ne sadece topraklar içinde bir kök. Hepsi tek bir ağaç. Tıpkı bizim gibi. Eski bi şiirimsideki gibi.. Biz yine de merhaba diyelim buluta ne de olsa besler 🙂

Bir buluta merhaba dedim
Durdu üstüme yağdı
Bulut oldum, su oldum, bereket oldum…

Ağacın meyveleri nasıl ki köklerinden daha değerli değilse ya da diğer türlüsü, bizim deneyimlerimiz, yaşadığımız duygular ve bize dokunan insanlar da öyle. Bilmek ve bilmemek de. Yine de çok fazla durmasak olur hüznün ve kederin gölgesinde ne demişim yıllar önce 🙂

Görmekle görmemek arasında senin yolun
Ne gördüğüne yan ne görmediğine
Ne bildiğine sevin ne üzül bilmediğine
Dengesi buyken, düşürme yüreğine
Ne kuşku ne keder
Bil ki ikisi de insanı derbeder eder…

Bol deneyimli günler…
NAMASTE

Katkı ihtiyacı-Şiddetsiz iletişim

Bugün benim için çok farklı bir gün, bir çok açıdan, öte yandan da çok sıradan ve sakin. Bugün kendi ihtiyaçlarımı gözeterek sosyal ortamlarda bulunmamayı seçtim ve öte yandan da kendi içimdeki bazı şeylere, içimde olan bitene bakabilmek; yüreğimden görebilmek için biraz katkı alarak yaşamamıma yeni bir bakış getirmeye adım attım. Belki bu bakışa çok uzun zamandır ihtiyacım vardı da bir türlü bulamıyordum, çözemiyordum.

Her ne kadar Eckhart gerçek ihtiyaçların (yemek, barınma, kıyafet, su, hava gibi) pek de fazla olmadığını, varlığımızdan ayrı bir kendi ile ilişkinin bizden ayrı bir benlik oluşturduğunu söylese de içimizde hali hazırda duran öze ulaşmak yolunda Ben diyebilmenin bir kıymeti olduğunu düşünüyorum. Ben demeye imtina eden daha büyük ve gizli bir egonun/nefsin etkisindense ben diyen ama ben derken bunu ihtiyacından söylediğinin farkında olan bir benlikten bahsediyorum. Bu noktada da bazı şeylere ihtiyacımız olduğunun farkına varmadan bu ihtiyaçları tatmin edip onları yaşamımızın gizli yöneticileri yapmaktan vazgeçebilmenin de farkına varmak. İhtyaçlarımızı bir suç veya bir sıkıntı olarak görmeden onları fark etmek. Neye ihtiyacımız var ? Gerçekten kalben, varlık olarak neye ihtiyacımız var şu an. Şu saniye…Kendinizi dinlediniz mi? Belki de hiç bir şeye ihtiyacınız/ihtiyacım yok. ŞU an olduğu gibi harika. Ya da belki bir ihtiyacınız var, su içmek gibi, konuşmak gibi, ne olduğunu bilmediğiniz bir ihtiyacınız. Bugün güzel bir kalbin bana söylediği gibi katkıda bulunmaya ihtiyacınız olabilir mi mesela? Yaşama, varoluşa, insanlığa ve olana, katkıda bulunma ihtiyacı. Bu yazıyı burada kesiyorum, çünkü durmaya ihtiyacım var belki bir süre sonra devam etmek üzere…

Sevgiyle, anda kalın…

Namaste