Babamın Gidişinin Ardından

 

Aradan neredeyse iki yıl geçti. Ben ancak şimdi şimdi öfkeliyim. Şimdiye kadar yaşamak istememek, depresyon gibi aşamalardaydım.  Bunların içinde çaresizlik, isteksizlik, mutsuzluk ve amaçsızlık birleşip beni yataktan çıkmanın bile başarı sayılabildiği bir duruma sokuyordu. Tabi işin en zor kısmı bütün bu yaşadıklarımı olabildiği kadar kendime saklamaktı. Arada hem dikkatimi dağıtmak hem de bana iyi gelmesi ve amaç olarak beni oyalaması açısından birkaç aylık diyet ve sağlıklı yaşam sürecim var. Bir süre de devam ettirebildim. Mersinde bulduğum harika diyetisyenim sayesinde. Bütün bunlara başka başka birkaç amaç daha eklenip dönem dönem beni oyalasa da içimde sürüp giden yaşam isteğimin azalışını hissediyordum. Birincisi babam gitmişti ve çok ani yapmıştı bunu, ikincisi benimle vedalaşmamıştı ve ben onu son kez görememiştim saçma sapan nedenlerle… Ve onu çok özlüyorum….

Bu noktada en önemli konulardan biri sanırım şu. Çok çok yakınınız, canınız ciğeriniz olan insanlar öldüğünde aldatılmış hissediyor insan… Sanki yaşam bana ihanet etmiş gibi… Bana bunu nasıl yapabilirsin? Neden? Diye de sorarsın. Öte yandan kendini asla yaşlı görmek istemeyen, akılda yakışıklı, güçlü, kuvvetli kalmak isteyen bir adama da seçme hakkı vermek gerekiyor belki de…

Ben ölümün gerçekten seçilebildiğine inanıyorum, en azından bizim ailede aniden ölebilme kabiliyeti var. Buna genetik yatkınlık da denebilir. Aslında babamı kaybettikten sonra o kadar sıkı diyet, spor fln yapmamın sebebi de bu yatkınlıktı. Eğer dikkat etmezsem bana da olabilir diye düşündüğüm için. Bu sağlık hevesim geçip de tekrar yaşam beni sıkıştırmaya ya da ben kendimi sıkıştırmaya başladığımdaysa yaşamak istemiyordum. Yaşamak istememek yalnızca insanlara mı özgü bilmiyorum. Galiba intihar eden balinalar, kendi ölümünü hissedip gizli bir yerlere giden kediler de var.  Her neyse yaşamak istememek çok güçlü bir sinyal ve aslında bir o kadar da güçlü bir yardım çağrısı… Yani acil durum… Benim yaşamak istememe noktasına ulaşan kederim ve çaresizlik duygumun bana öğrettiği şeyse şuydu: demek ki böyle hissetti… Demek ki bu noktada bıraktı… Yani tontonumu tam olarak anlamama yardım etti.

Bu öyle bir nokta ki dışarıdan hiç kimse ama hiç kimse size yardım edemez. Öyle bir nokta ki sadece sevdikleriniz çok üzülecek diye düşündüğünüz için bir şeyler yaparsınız. Mesela, yataktan çıkmak gibi basit ama size zor gelen bir şey…  Ben bu dönemi kendime aşırı yüklü bir program yaptığım için hem zor hem kolay atlattım. Zor oldu çünkü istemeden bir şeyler yapmak dünyanın en yorucu şeyi, kolay oldu çünkü böylece gerçek anlamda yaşamdan vazgeçme denemesi yaşamadım.

Peki, tekrar yaşamaya nasıl karar verdim? Aslında sadece şunu düşündüm. “Evren aynı durumda olsa ben ne hissederim?” bunu düşündüğümde, babamı kaybettiğimde hissettiğim çaresizliğin kat be kat fazlasını onun omuzlarına yüklemiş olacaktım. Ve bunun olmasını istemediğime karar verdim… Tam tarihi hatırlamasam da nerede olduğumu ve bu düşüncenin benim için bir dönüm noktası olduğunu hatırlıyorum.

Şimdi ise depresyondan bir basamak yukarıda olan ve yaşamla bağ kurmak için veya her hangi bir yaratım için elzem olan bir güç olan öfkedeyim.

Öfkede çok uzun kalmak pek de sağlıklı olmasa da, özellikle karaciğer için, bırakmaya hazır olduğumda bırakacağımı biliyorum. Öfkemin arkasındaki bazı şeyleri ise bugün FBda kavga ettiğim ama hiç tanımadığım birine yönelmesiyle ortaya çıkardım. Kavga kısmı biraz utanç verici olsa da çok da kötü sayılmazdı. Öfkelendiğim şey hayal ürünü bazı şeylere bel bağlamak ve gerçekten kaçmaktı. Benim babam öldüğü zaman onun bize bebek olarak geleceğine inanmam gibi. Peki, bunu neden uydurdum? Çünkü Tanrıyla pazarlık edip kendi ömrümden vermek istedim.  Pazarlığı kaybettiğim için ve Tanrıyla bir bağlantım olduğuna inanmayı istediğim için bunu uydurduğumu düşünüyorum. Tabi devamında Tanrıyla aramız epey bozuldu J. Kendimi şoktan kurtarmak için uydurduğum bu düşünce bir çeşit hipnoz yarattı ve beni oyaladı. Ama sonuçta hiçbir dayanağı olmayan bir düşünce olduğu ve ortada iki yıl içinde bir bebek olmadığı için çöktü. Bir bakıma da iyi oldu yoksa nasıl bir psikolojiyle büyütecektim kim bilir. Tanrı korumuş diyelim J İşte bu tarz kendimizi haklı, mutlu , rahat vs. hissetmek için uydurduğumuz ama gerçek olmayan inançlara karşı tepkim nedeniyle bugün kavga ettim. … Kızdığım şeylerden bir diğeri ise benim için şu anda pek çok anlamda temeli oturmuş; bilimsel olarak kanıtlanmış, yüzyıllardır uygulanan, bir metoda yöneltilen ithamdı. Bahsettiğim şey farkındalık meditasyonu. Bunu böyle ayırmam gerekiyor çünkü dışarıda o kadar çok çeşit yoga ve meditasyon var ki, her hangi bir iyi hissetme yöntemi sonuna X yogası, Y meditasyonu koyunca oluveriyor sana yoga ve meditasyon. Bir de buna çok kızdım sanırım.

Şimdi yas tutma sürecimin ve yaşam yolculuğumun bir dönüm noktasındayım. Öfkelendiğim için mutlu olmamın sebebi canlanmayı, yaşamayı, var olmayı seçmiş olmam. Bu nedenle de öfkeli tarafıma bir teşekkürü borç bilirim.

Öte yandan bugün de gördüğümüz gibi dışarıda yüzlerce çeşit; insanların beynini yıkayıp, saçma sapan şeylere inandırıp bir çeşit müritlik-şeyhlik peşinde olan yerlisi yabancısı, kendi kendini inandırmışı, türlü türlü insan var. Yani bir çeşit aydınlanma tarikatları gibi… Aydınlanma konusuyla ilgili de bir çift laf etme ihtiyacı duyuyorum. Öncelikle yıllarca acaba diyip aramış bir insan olarak aydınlanma diye bir şey var mı sorusunun cevabını bilemiyorum. Anladığım kadarıyla daha iyi bir zihin, daha sevgi dolu bir zihin var. Ama buna aydınlanma diyip etiketlemeye neden ihtiyaç duyulmuş bilemiyorum. Benim bundan sonrası için birkaç tane yaşam değişikliğim var.

Bunlardan birisi günlük meditasyonum, günde 20 dk ile başlayacağım. Nefes farkındalığı ve şefkat veya loving kindness. Seven nezaket çalışması… Diğer ise fiziksel beden için yapacağım yoga ve egzersizler. Bu ikisini ilk önce toplam bir saat; ilerleyen zamanlarda ise 2 saat yapmayı planlıyorum.  Bir de afirmasyonlarım var ki onlar gece yatmadan önce yaptığım ayna çalışmasının bir parçası… Şimdilik kendimi toparlamak amacında olduğum için daha genel olsalar da zamanla onlara daha spesifik amaçlar da ekleyeceğim. 30 günde gelişeceğimi düşünüyorum…

Yaşam, uğrunda gösterdiğimiz emek ve çabayla gelişen bir şey sonuçta… Her gün sulayıp, ilgilendiğimiz bir ağaç gibi… Madem yaşamayı seçtik o zaman her neyse yapılası olan yapalım gitsin… O zaman öfkeyi bırakabilir miyim? Evet. Öfkeyi bırakayım mı? Evet. Peki ne zaman? Şimdi! O halde güle güle öfke… Şimdi bakalım hangi duygu geldi? Huzur ve keyif… Nerede ne hissettiriyor? Midemde bir hareketlenme… Onunla kalalım o halde… Şimdi bırakabilir miyim? Evet. Bırakayım mı? Evet. Ne zaman? Şimdi. Bıraktık… o halde içimi nispeten nötr hale getirdiğime göre yatabilirim…

İyi geceler…

Namaste…

 

 

Advertisements

Nasıl ayağa kalkabiliriz? Ben ne yaşıyorum? 

Dünden beri epey yoğun şeyler yaşıyorum. İçimde bir başka dünyaya kendimi açmaya çalışıyorum. Biliyorum ki yalnız değilim. Hepimiz yaşamın talihsizlik gibi görünen deneyimlerine maruz kalıyoruz. Kimi zaman da bu o kadar derin bir etkiye sahip oluyor ki kendimizi günlük yaşamın, koşturmacanın içine gömüp ortadan kayboluyoruz… Yalnızca ne kadar yoğun olduğunu düşünüyoruz ve şikayetlerle yaşam bizim yarattığımız bir cendereye dönüşüveriyor.

Ben de son bir kaç gündür  bir dönüşümün içindeyim ve yaşadıklarımı paylaşıyorum çünkü o kadar yalnız değilim ki. O kadar insani bir şey ki bu. Paylaşınca ihtiyacı olan birine, aynı zorlukları yaşayanlara ilham olabileceğini düşünüyorum.

O nedenle çok değerli bir soruya “nasıl içindeki öfkeli tarafla şefkatli taraf arasındaki dengeyi gördün?” sorusuna cevabımı da buradan paylaşmak istedim.  Bu soruyu soran çok değerli ruha da sonsuz teşekkürler. Böylece hepimiz için bir alan açılmış oldu.

Merhaba bütün kalbimle teşekkür ederim. Sorduğun için ki ben de cevabını arayabildim. Açıkçası uzunca bir süredir öfkeli ve hırçın tarafımın büyüdüğünü hissediyordum. Tam ergenlik dönemime benzeyen bir hale büründü bu. Sonrasında bu durum benim içinden çıkamadığım bir hal alınca ben de eski yöntemlerime (olumlu düşünmek, yaşam coşkusu ile hareket etmek, yoga ve meditasyon gibi) döneyim dedim. Fakat bu çok zordu. Her gün kendime randevu alıp gitmediğim bir doktor görüşmesi gibi. En sonunda pazartesi günü bir mindfulness summit le ilgili email aldım. Bu bana epey kolay geldi açıp video izlemekte sorun yoktu. Sonra izledikçe ve bir kaç kısa pratikten sonra icimde küçük ışıklı diyebileceğim anlar fark ettim. Sanki tamamen bulutlu bir gökyüzünde minicik bir açıklık oluştu ve güneş oradan kendini gösterdi. Bu minik anlar su an çok sık değilse de ve fazla uzun süremese de oldukça yoğun olduğu için kendimi yaşama yeniden bağlanıyor gibi, kucaklaniyor gibi hissetmemi sağlıyor. Mesela dün gidip geldi. Mesajını ilk okuduğumda ilk düşüncem ama yine kaybettim olmuştu. Sonra kendime sınırsız özgürlük verdim. Her sey serbestti. En zararlı şeyler de. Ne olursa olsun kendime sevgi sözü verdim. Ne olursa olsun beraberiz… Sonrasında bugün tekrar Eckhart Tolle nin videosunu izlerken onunla beraber minicik meditasyon  yaparken yeniden hissettim güneşin içime sizdigini.. Çok derin bir sefkatin orada olduğunu. Sonra da hemen yazmak istedim. Sana ekte bahsettiğim ücretsiz programın linkini de gönderiyorum. İçinden hangisi geliyorsa izleyebilirsin.

En başta Richie diye bi adam vardı araştırmacı o beynin meditasyonla değişimini araştırıyor mesela. Tüm kalbimle teşekkür ederim tekrar. Yüreğinde derininde büyüyen şefkatle bağlantı kurabilmen dileklerimle… Sevgiler

Burada şunu da eklemeliyim mindfulness summit veya başka bir çok online farkındalık çalışması bulabilirsiniz. Onemli olan sanırım kendinizi biraz özgür bırakmak. Biraz geniş alanlar açmak. Çünkü eğer içimizde hadi şimdi şefkatli hissedeyim siye zorlayan bir parça varsa şefkat yok demektir. O nedenle özgürlük ve zaten hep bizimle olan, güven ve huzur veren alanı fark etmek için rahatlamaktan başka bir şey değil meditasyon. Kendinizi sıkıntıya sokuyorsanız başka bir görev veriyorusunuz demek bu. Şu an görevlerle işimiz yok. Sadece şu an var. Bu sadece 1 dakika sürse bile.

Tüm kalbimle içinizdeki şefkatle buluşmanız dileklerimle…

Ayağa kalkıp yola devam etmek…

Ve aradan uzun zaman geçti… Sanki yıllar, aylar bazen de sadece dakikalar gibi geliyor. Kalbimde en çok öfke birikti. Kime karşı olduğunu bilmediğim bir öfke. Yaşama karşı belki de, ya da daha çok kendime ve hata yapan diğer herkese karşı kim bilir. Yaşamın bazı kırılma notkaları vardır işte o noktalar bazen öyle çoğalır ki sanki bir koca züccaciye dükkanı yerle bir olmuş gibi gelir. Benim için geçtiğimiz bir kaç sene bu kırılmaların elimde neredeyse hiç bir şey bırakmamacasına beni zorladığı bir dönem olarak geçti. Bir talihsiz Türk filmi senaryosuna benzeyen ama gerçekliğiyle içimi, canımı yakan bir senaryoyu yaşıyordum. Tontonumu, babamı kaybettiğim o gün içimdeki züccaciye dükkanı yerle bir oldu. Hani?!? hani ben pozitif olunca, ben çabalayınca her şey değişirdi, güzelleşirdi?, hani Tanrı o zor zamanlarda edilen duaları mucizeleriyle karşılardı…O gün 13 Mart 2016. Doğumgünüme sadece 5 gün kala. Yüreğimi parçalayan, beni yerle bir eden bir kayıpla karşı karşıyaydım. Beni tutan tüm iplerin birer birer koptuğunu hissedip hiç bir şey yapmak istememekti yaşadığım… Kopsundu… Tutsa ne olurdu sanki… Dünya sevdiklerimiz olmadan ne işe yarardı ki… Kopsundu… Tüm ipler… Her biri kopsundu… Tam böyle bir noktadayken ben gözümün birinin karardığını hissetmeye başladım. Sanki çerçevem daralıveriyordu… İpler gerçekten de hızla kopuyordu belki de. İşte ikinci depremim de birincinin hemen ardından gelivermişti. Gözümün acilen ameliyat edilmesi gerekiyordu. Retinam yırtılmış, görme merkezim de her an gidebilirmiş… Peki dedim… Kopsundu madem… Her şey kopsundu…Bunu söyleyen ses beni cesur, umursamaz ve yabancı biri haline getirse de ona engel olmak mümkün değildi… Koparmak, kopmak isteyen bir parça… Bir savaşçının doğuşu, içimden bir ergenliğin kalıntıları gibi çıkan hırçın, zorlayıcı parçam. Yaşama ve onun haksızlık gibi görünen deneyimlerine isyan eden bir parçam çığ gibi büyüdü. Onu sürekli dengelemeye çalışan huzurlu birikimim kaynaklarını kurutmaya başladı. Huzurum azalıyor hırçın parçam büyüyordu. Ta ki düne kadar…

Diğer bir parçamla; kocaman, şefkat nehirlerinin aktığı; ışığın yayıldıkça yayıldığı, muhteşem bir yuva hissiyle donanmış; herkese ve her şeye kendini açan bir şefkat dolu parçayla yeniden buluştuğumda her şeyin dengeleniyor olduğunu hissettim… İçimdeki bu iki parçanın bir terazideki iki uç gibi birbirini dengeleme yarışını izledim. Biri ne kadar büyüdüyse diğeri de o kadar büyümüştü.  Biri güçlendikçe diğeri de güçlenmek zorunda kalan bu iki parçayı o kadar net görebiliyorum ki şimdi… Ancak şimdi… Aradan neredeyse iki sene geçtikten sonra neler olduğunu anlamaya başlıyorum. Yaşamın haksızlıklarla dolu olduğuna inanan bir savaşçıya annelik etmeye çalışan bir parça… Savaşçının eli gerçekten güçlü olsa da esas büyük güç şefkatin elinde belki de… Şefkatim ihanete uğramışlığın ardından öfkeyle dolmuş parçamı dinlemeye ve sarmaya hazırlanıyor… Yeni bir dönem başlıyor… Ayağa kalkıp, yaraları sarmak, küskünlükleri tamir etmek, kırıkları toplamak, yapıştırmak, artık yapışamayacak kırıkları süpürmek… Züccaciye dükkanını yeniden toparlamak zamanı şimdi. Yeniden kucaklaşmak zamanı… Savaşçının savaşına bilgelikle destek olmak, ona amacını bulmasında yardım etmek ve yolculuğunda huzurlu ve erdemli bir bilgeden destek almasını sağlama zamanı… Huzurla ayağa kalkmasına yardım etme zamanı…

Ayağa kalkıp yola devam etme zamanı, yeni bir yol bulma zamanı…

 

Kitap okumak yaratıcılığı nasıl arttırır?

Öncelikle yeni yılın ilk yazısını okumak üzerine yazmak herhalde beni en çok mutlu eden şeylerden birisi. Tüm hayatım boyunca kitap vazgeçilmezim olduysa da ben de yıllarca ders kitaplarım, iş kitaplarım dışında okumakla geçirdiğim zamanlarda ta ki son iki aya kadar bir vicdan azabı hissettiğimi itiraf etmeliyim.

Bu aralar kafama takılan sorulardan biri Atatürk’ün nasıl olup da pek çok şeyi düşünebildiği, tasarlayıp, uygulayabildiği? Elbette kısaca O’nun dahi olduğunu düşünüp geçebilirdim ama öyle yapmadım. Tıpkı Einstein ve Feynmann gibi fizikçilerin, başarılı bilim adamlarının; ki sayısı bizim popüler bilimden bildiğimizin çok üstünde; deha ve farklı olduklarını söyleyip işin içinden çıkmanın kolay olması gibi. Elbette bu bakış açısı çoğunluğun en büyük hastalığı olan tembelliğin bir bahanesi de aynı zamanda. İşte ben bu kez bu bahaneyi bir kenara bırakıp Atatürk’ün nasıl düşündüğünü, neler yaptığını anlamaya çalıştım ve bunun için de İnternet gezintileriyle oradan buradan bilgiler edinmek yerine içinde 300-400 kaynak gösteren kitapları tercih ettim. Bu kitapların ortak olarak tekrar ettikleri bilgiler ise bir nevi sağlama olarak karşıma çıktığında sevindim. Elbette iki, üç kitap Atatürk’ü anlamak için yeterli değil ama  iyi bir başlangıç.

Atatürk’ün genel geçer insanlardan elbette bazı farklılıkları var ama bunlar daha ziyade edinilmiş iyi alışkanlıklar olarak açıklanabilir. Örneğin ve yazının da başlığı olduğu üzere çok ama çok ve sürekli okuması… Son zamanların popüler ve etkileyici ilk okul öğretmeni Ahmet Naç’ın çok daha güzel anlattığı üzere her 2 kuruşundan birini kitaba harcayan ve en çok kitap hediye edilmesine sevinen bir insan Ata.

Peki okumak bir insanı gerçekten bu denli geliştirebilir mi?

Okuma alışkanlıkları, yani nasıl ve ne tür kitapları ne sıklıkla ve ne şekilde okudukları, farklılık gösterse de ben okuyan toplumların çok farklı düşünebilmeye başlayabildiğini düşünüyorum. Nasıl mı?

Kitap okumak; film/video izlemek, resimlerle anlatım ve hatta İnternet üzerinden okumaktan pek çok anlamda çok farklı. Nasıl?

Öncelikle okuduğumuz şey çok sade. Yani etrafında reklamlar yok. İkincisi bir film size, hayal gücünüze ihtiyaç duymayacak şekilde her şeyi sunar ve sizi pasif bırakırken kitap size hayal etme özgürlüğü sunar. Yüzüklerin efendisi çok güzel bir çekime sahip olsa da ilk çıktığında bu nedenle okurlarından pek çok tepki görmüştü. Çünkü her bir okurun hayalindeki kahramanlar ve yerler ve hatta yüzük bambaşkaydı. Ayrıca tüm kitaplar, en üstünkörü basılan kitap bile, en azından bir editörün elinden geçtiği için çoğunlukla bir İnternet kaynağından daha güvenilir. Öte yandan kitap okurken, okuduğumuzu anlamak, yorumlamak, üzerinde düşünmek ciddi bir konsantrasyon ve algı becerisi gerektiriyor. Sanal ortamda “bu ne?” diye merak ettiklerimizi bir arama motorunu araya sokup, kendi düşünme kabiliyetimizden sanal ortamın bize sunacaklarına teslim ederken konudan, kendi zihnimizden uzaklaşarak dağılmak an meselesi. Ve aslında sanal ortamda dolaşmak zihni bizim kullanıp, eğitmemizden ziyade, zihnin popülerlik temelli bir sistem ve reklamlar silsilesine teslim edilip, onun tarafından yönlendirilmesi demek ve bu da aslında gerçek bir okuma alışkanlığının faydasını sağlamaktan çok zaman kaybına götürüyor. Her İnternet sitesini çevreleyen türlü türlü reklamların beynimizin derinlerine yerleşmesi de cabası.

Peki kitap okurken ne olur? Öncelikle kitap okurken bir düşünme eylemini gerçekleştiririz. Yani aktif olan biziz, zihnin kontrolünü ele geçiririz. Başlangıçta bu zor gelebilir. Belki hiç anlamadan bir kaç sayfa okumuş buluruz kendimizi ve geri döner tekrar başlarız eğer kararlıysak. İşte bu aslında harika bir zihin kontrolünü, eğitimini beraberinde getirir. Bir yoga hocasının da söylediği gibi “Disiplin özgürlüktür”. Zihnin disiplini ise bizim özgürlüğümüz demektir. Eğer okuduklarımızı gözümüzde canlandırmak için çaba harcıyorsak çok daha harika. Yazıp çiziyorsak muhteşem. Bu yaratıcılığın ilk ve en güzel adımı. Daha önce bildiklerinizle “anlamlı” bağlantılar kurmaksa her şeyi çok daha ileri taşıyor. Katıldığınız, katılmadığınız fikirleri ayırt etmek, kendi kalıp inançlarımızı sorgulamak da en güzel taraflarından biri kitap okumanın. Kitap okumak bir alışkanlık haline geldiğinde, ve okurken sistemli düşünme yetisi üzerinde çalışıldığında, ki kitap okumak bunu doğası gereği beraberinde getirir, zihin artık freni patlamış direksiyonu başkasını elinde giden bir araba değil bizim her gün kullandığımız, dilediğimiz yere gitmemizi hızlandıran faydalı araç haline gelir. Bu araç, yani kontrolü bizde olan bir zihin ile yüzyıllar boyu pek çok bilgiye, hakikate ve gelişmeye ulaşılmış; şu an deneyimlediğimiz her yaşam unsurunda bu aracı kullanabilmenin yaratıcılığı kendini göstermiştir.

Yani zihni kullanma pratiğini bize yaptıran en kıymetli ve basit araç olan şey kitap. Okumak, okurken anlamak, düşünmek, yorumlamak ve sonuç çıkarmak gibi becerilerin gelişmesi. Anlatım ve dil yeteneklerindeki gelişme, kelime haznesinin genişlemesini de sayarsak, kitap insanlığa sunulmuş en büyük hizmet, en güzel araç diyebiliriz.

İşte bu nedenlerle yeni yılın yegane hedefi, benim için, kitap okuma alışkanlığımı daha da geliştirmek. Artık kitap okurken vicdan azabı da çekmiyor bilhassa her sabah okumaya, okurken düşünmeye ve yazmaya en azından yarım saat ayırıyorum ve elbette fırsat bulduğum her boşlukta okuyorum. Öncekinden farklı olarak artık tek bir kitap değil farklı konularda olmak kaydıyla 3-4 kitabı beraber okumanın daha keyifli olduğunu fark ettim. Öbür türlüsü sanki kendimi tek bir kitaba mahkum etmek gibi oluyor.

Bu sene bitirdiğim ilk kitap ise 1. Atatürk, Bilim ve Üniversite, Metin Özata tarafından yazılmış ve 330’a yakın kaynak gösterilmiş, bu kaynaklar zaman zaman başka kitaplar zaman zamansa röportajlar. Özellikle üniversitede okuyan, çalışan ve Atatürk’ün düşünce şeklini anlamak isteyen herkese tavsiye ederim.

Bu kitapta çarpıcı çıkarımlarımdan bazıları ise şunlar;

  • Atatürk’ün her insanın birey olması, düşünmesi, kendi fikirleri olmasını isteyen bir insan olduğu. Onu bir diktatörmüş gibi yansıtmaya çalışanların aksine bir diktatörün en sevdiği şey olan “Siz nasıl uygun görürseniz” Ata’nın duymayı en sevmediği cümle.
  • Yine tahmin edilenin aksine Atatürk kendisinin belli bir konuda kesin bir kararı yoksa (yani üzerinde uzun uzun düşünüp, ki uzun uzun düşünüp, uzmanlarla görüşüp, tahlil etmeden karar vermiyor, karar vermemişse) bir başkasının işine asla müdahale etmiyor. Yani her şey benim kontrolümde olsun gibi bir düşüncesi yok.
  •  Herkesin pek çok konuda OKUMASINI ve bilgi ve fikir sahibi olmasını istiyor.
  • Milletin en büyük hastalığının “tembellik” olduğunu ve yalnızca çok çalışarak başarı ve refaha ulaşılabileceğini, bu hastalığın bir an önce tedavi edilmesi gerektiğini söylüyor. Zira kendisi hep çalışıyor ve savaşta cephede bile okuyor, yazıyor, çiziyor.
  • Atatürk’ün yine en etkileyici düşüncelerinden biri ise bir şey için ölmek değil onun için yaşamak fikri. Bunu kısaca İstanbul Darülfünun’da geçen bir olayı paylaşarak açıklamak isterim. Paşa Darülfünun’u (Yani Osmanlı zamanında kurulan ilk üniversite) ziyarete gidiyor ve öğrencilerle sohbet ediyor, planladığından daha uzun kalmak isteyince bir profesör “Paşam biz de burayı bırakmayı hiç istemiyoruz, burada ölmek istiyoruz ” deyince Paşa sinirleniyor. “Ben vatan için savaşta bile hayatta kalarak başarmak gerektiğini söylerken siz burada ölmeyi nasıl düşünürsünüz. Burada YAŞAMAYI düşünmeniz lazım gelir” benzeri bir  söz söylüyor. Ve bir şey uğruna ölmek değil yaşamak marifettir manasında bir açıklama yapıyor. Kendisi ise “GELECEK NESİLLER” için yaşadığını söylüyor. Ondan sonraki dördüncü nesil olarak ona minnet ve şükranlarımı sunuyorum. Seni ve hakikati anlamak için elimden geleni yapıyorum… En çok da okuyor, düşünüyor, çalışıyor  ve sorguluyorum… Kitaplarla dolu bir yaşam ve yıl dileğiyle… Esen kalın…

 

Karamsarlıktan çıkış-Mucizelerin Başlangıcı

Öncelikle bir bakalım karamsar, Türk Dil Kurumu sözlüğündeki karşılığıyla “kötümser”, nedir? “Her şeyi kötü yanıyla ele alan, hep en kötüyü bekleyen, kötüye yorumlayan, karamsar, bedbin, pesimist, iyimser karşıtı” demek. Karamsarlık-kötümserlik zaman zaman ciddiyet, entellik, bilgelik, zeka, bilgili olma gibi kavramların arkasında saklı bir sıfat gibi algılanır. Ne demek istiyorum? Bir konuda her şeyin en kötü yanını gören birine sanki çok haklıymış gibi, bir bildiği varmış gibi yaklaşırken; yani o kişinin “ciddi-(şaka olmayan-gerçek )” olduğunu düşünürken; umutlu ve iyimser bir başkasının yorumlarını safdillilik veya hayalperestlik olarak algılama halinden bahsediyorum. Yani kötümser olmanın toplumda bir meziyet haline gelmesinden bahsediyorum. Bunun bir  de hepimizde olan “Ben dememiş miydim?” adlı bir ifade hali de vardır. Kötü bir şey olduğunda öngörülerinin gerçekleşmesini, benliğini değerli hissetmek için kullanma hali. Halbuki tüm Dünya’da bütün mucizeler karamsar olmayan insanların çabasıyla yeşermiştir. İnsan karamsarlıktan uzak ve de “ciddi” olabilir. Ciddi lafını “GERÇEK” anlamında kullanıyorum.  Karamsarlık sizin için “GERÇEKLİK” ise orada durup düşünmek gerekiyor.”GERÇEK”i “ACI ve OLUMSUZLUKLAR” olarak algılamaya alıştığımızda kendimizi bir zindana kapatmış oluyoruz çünkü. Gerçek olandır. Olanın ne olduğu her an değişir. Gerçek bizim gördüklerimiz veya bildiklerimiz değildir. Birilerine göre değişmez. Gerçek gerçektir. Onu örtmek, kapatmak mümkün değildir. Gerçeği olduğu haliyle görebilmek ise bence tam anlamıyla zekadır (TDK zeka: İnsanın düşünme, akıl yürütme, objektif gerçekleri algılama, yargılama ve sonuç çıkarma yeteneklerinin tamamı, anlak, dirayet, zeyreklik, feraset). Bir durumu olduğu haliyle görebildiğimizde o durumu değiştirmek için gerçek bilgiye sahip olabilir, çıkış yolu bulabiliriz. Olduğu haliyle görebilmek içinse öncelikle karamsarlıktan arınmak yani ön-yargılara inanmayı bırakmak gerekir.

Bir konuda olabilecek en kötü şeyi öngörmek aslında sorun değildir aynı şekilde olabilecek en iyi şeyi de öngörmekte bir sakınca yoktur. Önemli olan öngörülerimizin birer analiz olduğunu bilmek ve “GERÇEK”le karıştırmamaktır. Karamsarlık öngörülen durumun gerçek olacağı endişesini içeren bir inanma halidir. İçinde korku, endişe, kaygı, umutsuzluk gibi pek çok duyguyu barındırır ve insanın ne beden ne ruh ne de akıl sağlığı için bir faydası vardır.

Her hangi bir durumda en gerçekçi tahlili yapmak için olan her veriyi kullanmak bilimsel bir yaklaşımdır fakat olasılıkları görmek başka bu olasılıklardan en kötülerine inanmak başkadır. Öte yandan zeka olanı olduğu gibi görmek ve “sanki bir çıkış yolu yokmuş gibi görünen noktadan bile bir çıkış yolu keşfedebilmektir”. Zeka karamsarlıkla bir arada var olabilecek bir hal değildir aslında.

O nedenle siz de yaşamınızda karamsar kişilerin, ciddi, bilgili ve önemli olduğuna içten içe inanıyorsanız bu inancınızı bir kez daha gözden geçirin çünkü yaşamı güzel olasılıklara kapatan bu inanç bizleri bir çıkmaza da sürükler. Gerçeğin kötümser olması tıpkı Şeytanın galip geldiği bir dünyayı kabullenmek gibidir. Kendimize yapabileceğimiz en kötü şeylerden birisidir. Öte yandan iyi hissetmek; özgür, huzurlu, mutlu, tatmin olmuş ve değerli hissetmek karamsarlığın yokluğunda kendiliğinden gelişir zaten. Yani biz karanlık fikirlere inanmayı bıraktığımızda zaten orada doğal olarak bulunan bir özgürlüğe kavuşuruz. Kendimize ayrıca bir iyimserlik maskesi hazırlamaya ihtiyacımız yoktur. Olan gerçektir ve gerçeğin iyi veya kötü olmak gibi bir ihtiyacı yoktur. Olana iyi veya kötü demek insan zihninin bir başka oyunudur.

Peki karamsarlık olmadığında neler olur? Mucizeler… Aslında buna en güzel örneklerden biri hiç kuşkusuz Mustafa Kemaldir. “Ben hayatımın hiç bir anında karamsarlık nedir tanımadım” diyen bir deha tarafından mucizeler gerçekleştirilmiştir. Çok yoğun ve yaygın bir karamsarlık nidası olan “Aman memleketi sen mi kurtaracaksın?” dememiştir kendisine ve muhtemelen kimse de ona böyle bir laf edememiştir. Bir mucizeye vesile olabilmiş ve daha sonrasında “Bana Allah yardım etti, ben talihli bir insanım” diyebilecek kadar mütevazi olabilmiştir.

Üzerimizdeki karamsarlığı nasıl atabiliriz peki? Öncelikle ön yargılardan, varsayımlar ve yaftalardan uzaklaşarak. Gerçeği bilmeden, ne olduğunu araştırıp öğrenmeden, kulaktan dolma facebooktan duyma bilgilerle değil gerçekte olanı, olduğu gibi görebilmeyi seçtiğimizde. İnandığımız karamsar düşünceleri fark edip, onlara inanmayı bıraktığımızda. Her olumsuzluğa teslim olmaktan vazgeçtiğimizde, olanı olduğu gibi görmeye zihnimizi açtığımızda işte bize yepyeni bir dünyanın kapıları açılıyor. Bu dünya özgürlükler, başarılar, ilerlemeler, sevgi ve şefkat dolu bir dünya…” Tek yolu inandığımız düşüncelerden gücümüzü geri alıp yolumuza gerçekle devam etmek…

Sevgi ve ışıkla…

Overcoming the times of depression

In the grip of depression, fear, anger and anxiety, the greatest gift is to take a deep breath and give to the being experiencing them a deep compassion. Notice your being trying to survive in the absence of compassion. The love, the forgiveness…The flow of love will be opened up through your heart to your being in need. Consciousness is best embodied through a deep, beautiful flowering of compassion.
If you can let a tiny bit of compassion flow in and out of your heart then the entity of numbness and unease in you will begin to dissolve. You may experience tears falling, you may experience grief following that compassion. Just let it dissolve as much as you can. Then let your loving being express itself by whatever means it can. Let the loving kindness make some of your choices through the day. Like smelling a flower, watching the sunset, etc. You will feel a lightness in your being just as a beautiful soft silk in the air.
Remember the hidden needs of your soul and reconnect. Just at this very moment take a slow gentle deep breath in slightly smiling to it and feel that you are lovable, you are beautiful, you are bliss and let go of the breath slowly. Notice your very being breathing and find a tiny bit of compassion inside.
I believe that compassion is the key to open up the numbness and fear of depression and every one of us have that key within us.
I am thankful to you for helping me remember the way back home in response to you. Namaste, love.
Guher

Değişimi Tetiklemek- Kilit taşı Alışkanlıklar

Bugün okumakta olduğum, “Alışkanlıkların Gücü” adlı çok güzel kitabın verdiği ilhamla uzunca bir süredir, belki de son 20 sene :), üzerinde durduğum değişim ve değişimi yaratma konulu bu yazıyı yazmak istedim çünkü hep hatırlamamız gereken çok önemli noktaları vurgulayacağım. Benim de bir özet halinde hatırlamak istediğim bir yol haritası içereceği için de hem heyecanlı hem de istekliyim.

Bahsedilecek konular: Değişim mümkündür. Alışkanlıklar belli bir motif izler. İrade gücü kullanıldıkça etkisi yayılır.  Kilit alışkanlık değişimin domino taşı etkisindeki başlangıç noktasıdır. Alışkanlığınız dönüştürülebilir veya yeni bir alışkanlıkla etkisiz hale gelebilir… Zamanı olmayanlar için bu kadar 🙂 Ayrıntılar aşağıda 🙂 Sevgiler

Öncelikle şunu hatırlatmak istiyorum eğer içinizde değişime dair bir istek varsa mutlaka onu izleyin ve araştırın. Yaşamınızda karakteriniz olduğunu düşündüğünüz bir çok alışkanlık da dahil olmak üzere, pek çok şey değiştirilebilir. Sizi bunun aksine inandıran tek şey ise şu anda aktif olan ama her an dönüşebilecek veya etkisini kaybedebilecek alışkanlıklarınız. Öte yandan alışkanlıklar bizler için hayati öneme sahip  ve beynimiz hiç bir hafıza ve öğrenme yeteneği çalışmasa bile bizim gündelik yaşama devam edebilmemiz için sürekli alışkanlık depolayabiliyor. Bu depodan hangi alışkanlığın aktif olacağını ise biz seçebiliyoruz, elbette bunun için kendimizi yeterince gözlemlemek ve denemeler yapmak bunun yanı sıra davranış alışkanlık haline gelene kadar irademizi kullanmak. Tıpkı bilgisayar programı gibi. Bu kadar iddialı konuşmama bakarak bunun çocuk oyuncağı olduğu izlenimi vermek istemiyorum elbette ama tahmininizden daha kolay olabilir.

Bilimsel çalışmalar göstermiş ki alışkanlıklar belli bir motif (patern) oluştuğunda çalışıyor. Şöyle ki her gün yaptığınız her alışkanlık öncelikle bir işaretle aktif hale geliyor, daha sonra bir rutin işlemeye başlıyor, bu rutini işleten itki gücü ise bir arzu, o arzunun tatmin olması ise ödül. Bu motif her alışkanlık için geçerli. Mesela her gün yemek sonrası çay içme alışkanlığını ele alalım. Burada işaret yemeğin bitmesi, rutin çay içmek, ödül içini ısıtan lezzetli bir içecek ve doyurucu bir sohbet. Ve rutin tamamlanıyor. Burada ödülün ne olduğu herkese göre değişir ama mesela yalnızken yemek sonrası çay içmiyorsanız o zaman ödül aslında sohbettir. İşte bu döngüde her hangi bir değişiklik olduğu zaman alışkanlık kırılabiliyor. Mesela evden yemek getirdiğinizde veya tek başınıza yediğinizde bu motif değişebiliyor. Mesela bu motif içinde sizin rutininiz zararlı bir alışkanlıksa, sigara içmek gibi, yapılacak en kolay şey rutini değiştirmek. Yani sigara yerine mesela çay içmek ve bunu yaparken elinizde çay kaşığı tutmak gibi.

Alışkanlıklar oturana kadar en önemli şey ise irade gücünüzü kullanmak. İrade tıpkı vücuttaki bir kas grubu gibi çalışıyor. Bir konuda irade gücünüzü kullanmaya başladığınızda başka konularda da aktif hale gelebiliyor. Örneğin sağlıklı beslenmeye başladığınızda hareketi otomatik olarak arttırmak gibi. Kendimden örnek vermek gerekirse şimdiye kadar her iki tezimi yazarken de yanında iki davranış değişikliği vardı. Yüksek lisans tezimde diyet ve sigara bırakmak. Doktora tezimde ise diyet ve düzenli yoga yapmak. Buradan da anlaşılabileceği üzere benim kilit taşı alışkanlığım beslenme. Sağlıklı beslendiğim zaman otomatik olarak daha hareketli ve çalışkan oluyorum. Bu durumda bana yemek konusunda irademi kullanmak çok büyük getiriler sağlıyor şimdiye kadar kısa dönemler devam ettirebildiğim irademi kullanma gücünü uzun süreye yayabilirsem hayatta başarılı olma ihtimalim artıyor.

Kilit taşı alışkanlığınızı bulduğunuzda onunla ilgili bir motif arayarak başlayabilirsiniz. Ya da o alışkanlığı baskılayabilecek güçte bir alışkanlık yaratarak etkisini azaltabilirsiniz. Mesela işten döndüğünüzde sizi karşılamak üzere koşu ayakkabılarınızı kapının yanına koyabilirsiniz. Bu sizin işaretiniz olur. Koşuyu yaparken zorlandığınızda ise bittiğinde ne kadar hafiflemiş hissedeceğinizi düşünebilirsiniz. Bu da ödülü arzulama oluyor. Koşu sonrası ödül ise zaten bedende salgılanmış olacak olan endorfinin yaratacağı mutluluk.

Aslında domino etkisi bir alışkanlığın değişimiyle kendini gösteriyor…

Yaşamlarımızı dönüştürmek dileğiyle…

Kafamı toplamak için bir yazı- Yarım kalan işler :)

Merhaba kendim,

Bu yazı sadece içimdeki kalabalığı toparlamak için yazılmıştır. Yine de okumak isterseniz elbette okuyabilirsiniz 🙂

Geçtiğimiz dolunayla beraber farkına vardığım yarım kalan işlerle dolu bir yaşamım olduğu gerçeğini biraz dönüştürmek adına dün yarım kalmış yazılarımın bir kısmını yayımladım. Elbette gününde yayımlasaydım çok daha keyifli olabilirdi ama en azından o dönemlerde yaşadığım, paylaşma isteği duyduğum halime hürmeten onları da paylaşmış oldum. Daha incelemem gereken başka yazılar da olsa da sanırım gelecek hafta kalanları da paylaşacağım veya tamamen sileceğim. Yarım kalan kitaplarımı ne zaman bitirebileceğimi de merakla bekliyorum. Şu an elimdeki yarım kalan kitapları şöyle bir hatırlayalım:

  1. Şiddetsiz İletişim………………………………………………………………….
  2. Fierce Medicine……………………………………………………………………
  3. A New Earth ………………………………………………………………………
  4. Beşinci Anlaşma…………………………………………………………………..
  5. Don Huan’ın Öğretileri-Yaqui Kızılderililerinin Bilgi Yöntemi……………
  6. Eminim Şaka Yapıyorsunuz Bay Feynman………………………………..
  7. Bağlanmanın Beş seviyesi……………………………………………………..
  8. I am That………………………………………………………………………….
  9. Falling into Grace………………………………………………………………..
  10. Zayıflamada Son Söz……………………………………………………………
  11. Şakra Teorileri…………………………………………………………………….

Okuyacak kitapların arasına katmak istediklerim, hiç okumak istemediklerim ve de ah keşke okusam dediklerim var. Genellikle yarım kalmış olmalarının egosal sebepleri de olabiliyor. Mesela o günkü durumuma göre hiç işime gelmeyen bir bölümü okuyup kendime göre çarpıtıp beğenmemiş olabilirim.  İnsanlığın kutsal kitapları ve öğretileri  bile çarpıttıkları bu devirde benim kitapları kendime göre algılayıp onlara öfkelenip, aman bu da bir şey bilmiyor deyip, bu da hep aynı şeyi çevirip çevirip söylüyor deyip okumayı bırakmam çok garip değil. Belki bu kitapları neden bıraktığımı da hatırlayabilirim her başladığımda.  Böylece kendimle mini bir yüzleşme yaşayabilirim. Kitap mevzusu böyle bir ara sonlanacak ya da tek tek verimli okumalar başlayacak diyeyim.

Şimdi bir de elimdeki yarım kalmış defterler mevzusu var. Onlara da iş güç bulup evlendirsem iyi olacak hahhhaha:))

İnsan her kırtasiyeye girdiğinde defter almamalı, hadi aldı hemen içine iki satır bir şey yazmak da nesi… Neyse işte o da ayrı bir çalışma konusu. Yarım kalmış defterlerimi de kullanacağım kısmetse… Neyse ki işte bu kadar aç gözlü değilim yoksa her şey birbirine girerdi herhalde. Gerçi zaten her şeyin uzamasının bir sebebi de aynı anda üç makale yazmak istemem ama neyse oraya da birazdan gelirim.

Şu an örgü örmediğim için mutluyum mesela. Kaç tane yarım örgü olurdu evde bilemiyorum. Ama istersem bir gün başlayabilirim artık 🙂 Her şeyi yarım bırakmak isteyen, ortasında kaçıp giden parçanın adı kaçak Sally. Kaçak Sally bazen korktuğundan bazen heyecandan bazen de kızdığından tüm bu işleri ortada bırakıp gidebiliyor. Onunla daha bugün yoga matında karşılaştık bu sefer onu tam olarak dinlemesem de biraz huyuna gittim. Daha kısa bir yoga serisi yaptım ve daha fazla meditasyon. Kaçak Sally benden ne istiyor bunu da Sevimsiz Şuleyle karşılaşınca fark ettim. Yine de hem kaçak Sally ile hem de sevimsiz Şuleyle daha çok işimiz var. Bu bahsettiklerim kendi içimde kabullenmek istemediğim parçalarımın nereden geldiklerinden emin olmadığım temsili adları. Kaçak Sally benim yaşamımın çok ama çok önemli bir yöneticisi aslında. O beni korumak için ortaya çıktı. Güvende olmak için… Belki bir oyun oynarken, belki başka bir zaman bilmiyorum ama zor durumlarda kaçmayı ondan öğrendim. Bazen zor olmayan durumlardan da kaçtık. O olmasa belki istemediğim pek çok şeyi yapmam gerekecekti. Hayır diyemediğim için ortaya çıkan kaçak Sally’ye teşekkür ederim. Sanırım önce hayır diyebilmeyi öğrenmeye ihtiyacım var. Hayır diyemediğim durumlarda ya da kendimi ifade edemediğim durumlarda, ya da kendimi kırılabilir hissettiğim durumlarda kaçak Sally her şeyi idare eder oldu…

Her ne kadar yazdıklarımın hepsini kendime söylemek istediklerimi biraz daha kalıcı tutmak ve zihnimi netleştirmek için yazsam da bu yazıda netleşme kaygısı bile yok. Hatta kaçak Sally’nin adı da kendi de bu yazıdan çıktı. O yüzden bu belki de benim farklı bir meditasyonum. Tamamen içime doğru…

Gelelim diğer yarım kalmışlıklara… Ne zaman çocuk yapsak? 35 gerçekten mi çok kritik? Bunları doktora soralım. Bir daha da abuk sabuk gazete köşelerinden öğrenmeye çalışmayalım. Ankara’ya nasıl dönsem? Gerçekten akademisyen olmak istiyor muyum? Ne iş yapsam mutlu olurum? Ya da ne iş yaptığım gerçekten o kadar önemli mi? Neden belimin sol tarafı bazen ağrıyor? Neden Mersin’deyim? İşte bunlar da cevaplanacak sorularım…

Neden makalelerin birini bile bitiremedim?

En iyisi odamı toplayıp makaleme devam edeyim…

Herkes işinin başına yapılacak daha pek çok şey var…

Güzel bir çarşamba…

I am that-1

Hepinize merhaba,

Bu yazıyı her kim okuyor veya okumuyorsa her birinize, her bir bilince ve her bir kalbe merhaba aynı zamanda kendi kalbime ve zihnime de merhaba. Bugün yaşamın en güzel taraflarından birinin keşfi içindeyim, insan olmak ve ihtiyaçlar üzerine bir anlayış bu bahsedeceğim. Fakat konuya girmeden önce kalplerinizde yaşama katkı sunduğunuz, size göre değerli olan dönemleri hatırlamanızı, gözünüzde canlandırmanızı, yaptığınız en küçük iyilikten en büyük projeye kadar kendiniz ve varlığınızla ilgili güzel duygular hissettiğiniz anları hatırlamanızı istiyorum. Şimdi bu katkılı anların içinden intikam (oh be, vb duygular içerenleri) veya kendinizi bir tarafa ait hissederek, diğer taraf olarak nitelendirdiğiniz birini veya bir grubu gücendirdiğiniz, kırdığınız veya incittiğiniz durumları çıkarın. İşte geriye kalan güzel bir yaşama katkı portföyü… Her affedişimizde, her şefkat hissedişimizde, her kalbimizin sevgiye açılışında, her içten gülümseyişte ve her saniyemizin varlığa açılabilen kapısında bizi bekleyen yaşama katkı, insanlığa katlı anlarını hatırlayalım.

Hani bazen hangi yoldan gidelim diye düşünür ve işin içinden çıkamayız ya, ben geçenlerde yine buna benzer bir durumda sıklıkla kaldığımı fark ettim. Bu aynı zamanda bir türlü yerine getiremediğim ve yapmak istediğim işler için de geçerli. Sanki sürekli bir şeylere karar vermem, çok çok gayret göstermem gerekiyormuş gibi ve buna gücüm yokmuş gibi hissediyordum. Kısacası yaşamı içinden çıkmam gereken bir bulmaca yumağı olarak görüyordum. Bu bulmacayı çözme ihtiyacı da beni çok ama çok yoruyordu. O sıralar tesadüf olduğuna inanamayacağım bir eş zamanlılık ile “peki ben ne yapacağım” sorumun cevabı güzel bir kitap üzerinden bana geldi. Kitap “I am that”, Sri Nisargadatta Maharaj ile söyleşiler. Kitaptan ilerleyen yazılarda bahsetmeye devam etme ihtimalim yüksek ama öncelikle sorumun yanıtına geleyim. Sorunun yanıtı şu, “Eğer herkesin iyiliğini arzularsan, tüm dünya bunu seninle beraber arzular. İnsanlığın arzusunu kendi arzun yap ve onun için çalış. Orada asla kaybedemezsin.” İşte böyle bir iyilik noktasından çıkan ve yaşama katkı sunmak üzere aktive olan tüm niyet ve davranışlar yalnızca bizi değil tüm insanlığı bir adım öteye taşıyabilecek potansiyele sahip olabilirler.

Bu yanıtı tam manasıyla açıklamadan önce bazı şeyleri birazcık detaylandırma ihtiyacı hissediyorum. Öncelikle her hangi bir eylem, aksiyon, elbette bir enerji gerektirir ve her bir eylemin arkasında da bir istek, bir arzu yatar. İstenilen durum ile ilgili bir çelişki varsa o zaman iki farklı enerji ortaya çıkar ve o durum bir sarkacın ucundaki top gibi bir o tarafa bir bu tarafa salınıp durur. Mesela kilo vermek, bazı aşk, iş veya arkadaşlık ilişkileri, uzun sürede tamamlanamayan bazı işler, tez, makale, vb :). Eğer herhangi bir eylemin arkasında saf, temiz ve iyi bir niyet varsa ve bunun tersini savunan, destekleyen her hangi bir düşünce, korku ve kalıp yoksa o durumun ucu açıktır. Bu istek yeterli enerjiyi sağlar ve o durum kendiliğinden yuvarlanan bir top gibi yerini bulur. Öte yandan kendimizle savaşımız o kadar büyüktür ki genellikle bir çok şeyi hak etmeyiz, beceremeyiz veya bilemeyiz. O yüzdendir ki kendimize iyilik yapmak bu dünyadaki en büyük zorluklardan biridir.

Mesela “para kazanma isteği”ni ele alalım. Bu isteğin kaynağında, yani paraya olan ihtiyacınızda, farklı sebepler olabilir. Mesela sizin para sahibi olma isteğiniz her hangi bir ihtiyacınızın karşılanması için olabileceği gibi sizden başka birinin bir ihtiyacının karşılanması için de olabilir. Yani hiç bir çıkarınız olmaksızın, birine yardım etmek niyetiyle ve bu yardımın karşınızdaki kişiye iyi geleceği ile ilgili bir kuşkunuz yoksa, mesela dilenciye para veriyorum ama gidip uyuşturucu alıyor mu gibi, o zaman o para size bir şekilde ulaşır. Öte yandan bazen kendi önümüze setler çekeriz. Mesela çok paramız, çok gücümüz, çok başarımız olmasına direnç gösteririz. İçsel olarak bunlar için hazır, yeterli veya bunların çok da gerekli olmadığına dair bir bilme halimiz varsa bunlar bize gelmeyebilir gibi.

Özetle her ne arzu ediyorsak edelim, içimizde onunla ilgili şüpheler, korkular varsa biraz daha zorken, herkesin ve her şeyin hayrına olacağını hissettiğimiz, kalbimizin heyecanla çarptığı konuların ilerleyişi çok daha kolay olabilir…

Açık yüreklilikle ve tüm insanlık için arzu etmek dileğiyle…

Sevgiler

Aside

Işık dolu bir gün :)

Bazı günler vardır hayata sanki küçük bir çocuk gibi heyecanla başlarız. Ben o günlerin bize güzel şeyler hatırlatmak için mucizeler olduğunu düşünüyorum. Öte yandan benim için mucize aslında yaşamın kendisi biraz da. Çok ama çok uzun zamandır süregelen bu mucizenin içinde bizler sanki yolumuzun aydınlanmasını bekler gibi duruyoruz kimi zaman. Ve kimi zaman da öyle günler oluyor ki ve hatta öyle anlar güneşin sonbaharda yüzümüzü ısıtması gibi kalbimiz ışıldıyor ve gün aydınlığa dönüşüyor.

Dünyada birbirinden ayrı gibi görünen iki yol var yaşama geliş amacımızı yerine getirebilmek için. Bunlardan birinde sen HER ŞEYSİN. Diğerindeyse HİÇ BİR ŞEY. İşte varlık ve yokluk arasında gidip gelen bu iki kaynaktan çıkan öğretilerin her ikisi de aynı şeyi söylese de sanki tamamen tersini söyler gibiler. Sevgili Yara hocanın dediği gibi eğer aydınlanmış bir kişi değilse öğretmenlerinizin HER söylediği doğru olmayabilir. Bu yalnızca öğretmenin içindeki hikayenin yansıması olabilir.

Sanırım şimdiye kadar görmeyi, yanına gidebilmiş olmayı istediğim tek bir guru oldu Neem Karoli Baba ya da Maharajji. Onunla ilgili tüm deneyimlerim sadece ve sadece şefkat getirdi. Onunla ilgili bir video izlediysem içim açıldı. Bir anı dinlediysem içim açıldı ve hatta resmine baktığımda bile içim açıldı. Belki de kendi dedemi, yaşamdan almak yerine varlığıyla yaşama huzur veren yanını sevdim. Onunla ilgili her okuduğum anı, yazı sadece huzur ve yüreğime açılma getirdi. Bir de söylediklerindeki samimiyet “I do not know anything, I just know how to change hearts” “Ben hiç bir şey bilmiyorum sadece kalpleri nasıl değiştireceğimi biliyorum.” “I don’t want anything, I exist only to serve others.” “Hiç bir şey istemiyorum, yalnızca başkalarına hizmet etmek için varım.” gibi insanın içini ısıtan sözleri… Gelmiş geçmiş tüm ermişlere ve içindeki bilgeliği paylaşan her güzel yaratıma selam olsun…

Sevgi, ışık dolu bir gün…